Ο ποταμός Λακώνας έχει σταματήσει να ρέει πριν τ
ρία χρόνια. Το νερό σταμάτησε σαν να έφυγε με τη
ν ανατολή του ήλιου. Οι πεδιάδες στο πέραθεν του
χωριού στεγνώνουν σαν κερί. Οι γέροι λένε ότι ο
ποταμός δεν πεθαίνει — αλλά μεταναστεύει. Σε λί
γα χρόνια, οι νερούς δεν πρόκειται να ξαναγυρίσο
υν.
Το καράβι βρέθηκε το πρωί της 14ης Ιουνίου, αποκ
αλύπτοντας σκανδάλια στον αρχαίο χώρο του άρματο
ς του πατέρα του Αλέξανδρου. Το ξεχασμένο σκάφος
, κατασκευασμένο με ξύλο που δεν υπήρχε στην Ελλ
άδα από το 1923, έχει σημάδια θαλασσινής ρίγης σ
το κάτω μέρος. Το σύστημα του ποταμού αλλάζει: τ
α νερά δεν είναι μόνο αποστασιομετρημένα — είναι
κρυμμένα. Ένας νόμος στο χωριό, από το 1957, απ
αγορεύει την εξέρευνση των αρχαίων καραβιών που
βρίσκονται μέσα στον ποταμό. Προσβολή = χάσιμο δ
ικαιώματος κατοικίας. Το ένα άτομο που προσπάθησ
ε το 1968 έχει ξεκλειδώσει το στόμα του για πάντ
α.
Αλέξανδρος, ο αποτυχημένος επιχειρηματίας που εί
χε χάσει το σπίτι του στην Αθήνα, προσπαθεί να δ
ιασώσει το καράβι ως τεχνική προσπάθεια αναδιάρθ
ρωσης. Δεν το έχει αποδείξει ποτέ, αλλά η επιχεί
ρηση διάσωσης τον καθοδηγεί: μετανάστευση δεν εί
ναι μόνο για τον χώρο, είναι και για τη μνήμη. Τ
ο καράβι είναι παλιό, αλλά δεν έχει φθορά. Οι κα
τασκευαστές του δεν ήταν Έλληνες. Το κοντέρ του
πλοίου δείχνει μια ημερομηνία: 1922. Το ίδιο έτο
ς που η Καταστροφή εγκατέλειψε την Μικρά Ασία.
Η ηρωική διάσωση δεν είναι για το πλοίο — είναι
για τον τρόπο που το ποτάμι ξαναφτιάχτηκε. Ο Αλέ
ξανδρος δεν πετάει το καράβι στο νερό. Το πετάει
στη γη. Το καράβι ξανακατασκευάζεται με πέτρες
από την Ανατολή, σαν ένα νέο πλοίο για το παρελθ
όν. Το νερό ξαναρέει την ημέρα της Πρωτοχρονιάς.
Το καράβι παραμένει ακίνητο. Αλλά η κοινότητα τ
ο προσκαλεί κάθε Χριστούγεννα. Καθώς η θάλασσα ξ
αναφτιάχτηκε, η μνήμη έγινε εγγύηση.
Το καράβι δεν είναι πλοίο. Είναι κατασκευή για τ
ην επιστροφή. Και το μοναχικό πράγμα που έμεινε
— είναι το ηρωικό.
