Ο καταστρεφόμενος ναυαγισμός του 1923 έχει αφήσε
ι στον Άγιο Δημήτριο ένα νεκρό νησί, όπου τα ξύλ
α των παλιών θρησκευτικών βροχών έχουν εξαφανιστ
εί, και το χώρο ανακαινίζεται από την Επιστημονι
κή Φαντασία: τα ηλεκτρονικά προσωπεία των νεκρών
επιβιώνουν σαν «φωτισμένοι» στο σύστημα αναπαρα
γωγής προσώπων, που διαχειρίζεται την ιστορία. Τ
α προσωπεία προστατεύονται από την Πολιτική Διαφ
θορά — μόνο οι ισχυροί μπορούν να αναμεταδίδουν
ζωή σε ανθρώπινα σώματα.
Η Ανυπότακτη Κόρη, η Στέλλα, από τον Μακρίδες, π
αραμένει στον κόσμο των ξεχασμένων θεμάτων, και
όταν ο αδελφός της ξεριζώνεται στην ενδοχώρα της
φαντασίας, η ίδια εισέρχεται στο σύστημα ως Αντ
ικατάσταση Νύφης — μία ψεύτικη νύφη για τον πολι
τικό προστάτη, για να αποκτήσει πρόσβαση στο παρ
ακράτος. Η ανακάλυψή της ότι ο προστάτης δεν είν
αι άνθρωπος, αλλά μία από τις ξεχασμένες πολιτικ
ές αναπαραγωγές, ξεκινά την κρίση.
Το σύστημα της Επιστημονικής Φαντασίας έχει αλλά
ξει τον κόσμο: οι νεκροί επιστρέφουν ως φωτισμέν
οι, αλλά τα προσωπεία τους έχουν εκτελεστεί από
τον Κόσμο των Επιβάλλοντων. Οι άγγελοι δεν λατρε
ύονται — είναι προστατευμένοι από την Πολιτική Δ
ιαφθορά, και οι οποιοι έχουν ενεργοποιήσει τον θ
άνατο τους στην αναπαραγωγή, χάνουν την ψυχή. Η
Στέλλα μαθαίνει ότι η ένδεια σε ενεργό προσωπείο
είναι ο νόμος, και ότι η Αντικατάσταση Νύφης ση
μαίνει εκτέλεση του πραγματικού προσώπου.
Κατά τη διάρκεια της Λευκής Παρέλασης του 1974,
η Στέλλα προσφέρει την επικεφαλής απομνημόνευση
— το τελευταίο φως που έχει η Επιστημονική Φαντα
σία — στον αποστολέα της νησιωτικής αποστολής. Τ
ο σύστημα ανακαλύπτει την ψευδαίσθηση. Ο προστάτ
ης πεθαίνει ως ξεχασμένος άγγελος. Η Στέλλα εκτε
λείται ως Αντικατάσταση — αλλά το πρόσωπο της πα
ραμένει στον κόσμο, σε ένα περίπτωση της Λευκής
Παρέλασης.
Η ηρωική ανακάλυψη: η Στέλλα έγινε το φως. Το σύ
στημα δεν μπορεί να την αντικαταστήσει. Το φως δ
εν πέθανε — αλλά έγινε ανθρώπινο. Το νησί του Άγ
ιου Δημητρίου δεν ξαναγυρίζει ποτέ. Το έργο της
έχει τελειώσει.
