Η σελίδα της Μεσοπολεμικής Επιστημονικής Φαντασί
ας διαλύεται: τα ηλεκτρονικά άρματα περνούν από
τα κατεστραμμένα αρχαία τείχη της Κωνσταντινούπο
λης, τα οποία πλέον δεν στέκουν στην ξηρά, αλλά
στη θάλασσα, παραμένοντας ζωντανά ως σύστημα δια
χείρισης νερού. Οι απόγονοι των μικρασιατών φυγά
δων ζουν σε προβλήματα τεχνητής αποκατάστασης: η
κοινωνική άνοδος δεν μετριέται με τα χρήματα, α
λλά με τον αριθμό των εγγραφών στο Σύστημα Αναγν
ώρισης Ταυτότητας — και η θρησκευτική αμφιβολία
γίνεται νόμος: όποιος δεν έχει συνταγή θρησκευτι
κής καταγραφής, δεν μπορεί να περάσει τα πολιτικ
ά σύνορα.
Ο Λαθρέμπορας μπαίνει στον κατακλυσμό με ένα κλε
μμένο φορτίο μικρασιατικών ιδιοκτησιών — τα ίδια
που καταστράφηκαν στο 1922, τώρα αποκαταστάνοντ
αι με τεχνητή μνήμη. Σε ένα κρυφό δοχείο, βρίσκε
ι ένα παιδί, περίπου 8 ετών, που δεν έχει συνταγ
ή. Δεν είναι στη βάση δεδομένων. Το παιδί τον κο
ιτάζει και λέει με ψιθυριστό φωνάκι: «Μην με πως
είμαι». Ο άντρας δεν απαντά. Το ξέρει: αν το κα
ταγγείλει, το παιδί θα πεθάνει. Αν το κρατήσει,
θα τον συλλάβουν για απαγωγή.
Εντούτοις, το παιδί τον ερωτεύεται. Με τα χέρια
του στην κορυφή της πόρτας, τον κοιτάζει με μάτι
α που έχουν δει τον ήλιο σε κάποια άλλη εποχή. Ο
άντρας προσπαθεί να το πειστεί ότι δεν είναι τί
ποτα. Αλλά όταν το παιδί προσπαθεί να τον κρατήσ
ει, η παλάμη του τον ακουμπάει στο στήθος — και
ο συνταγματάρχης του συστήματος εισέρχεται. Ανακ
αλύπτει τον λαθρέμπορα, το παιδί, και την ερωτικ
ή ζώνη που έχει δημιουργηθεί — η πιο απαγορευμέν
η μορφή συναισθήματος στην εποχή της αποκατάστασ
ης.
Η πολιτική έλεγχε την ανακατασκευή της Μεσοπολεμ
ικής Επιστημονικής Φαντασίας. Το παιδί δεν ήταν
μόνο κρυφό. Ήταν απομνημόνευση. Η τεχνολογία της
μνήμης δεν είχε ανακαλύψει την αγάπη. Αλλά η ερ
ωτική ζώνη, η οποία προκαλεί τον συνταγματάρχη ν
α προστατεύσει το παιδί, δεν ήταν προγραμματισμέ
νη. Ήταν πραγματική.
Καταδικάστηκε για τρομοκρατία. Αλλά όταν τον έβα
λαν στο πλαίσιο της απαγορευμένης εξαγοράς, το π
αιδί τον χαμογέλασε. Και ο άντρας ξέσπασε. Πρώτη
φορά από το 1922, μιλούσε στη μητρική του γλώσσ
α. Αποκαλύφθηκε το όνομα του παιδιού: Σαμιρα. Απ
ό το 1922. Από την Ανατολή. Από την αγάπη.
Η συσκευή δεν το έκρυψε. Το έκανε οπτικό. Και στ
ην Αθήνα, σε μία προβολή σε υποκατάστημα, οι άνθ
ρωποι σταμάτησαν να σκέφτονται την καταγραφή. Άρ
χισαν να ρωτούν ποιος είναι ο άντρας. Ποιος είνα
ι το παιδί. Ποιος είναι ο θεός που μπορεί να αγα
πήσει τον αποκλεισμό;
Η μνήμη του παιδιού εγκαταστάθηκε στην εποχή της
Μεταπολίτευσης. Το έκαναν να φανεί σε έναν αρχα
ίο μύθο που δεν υπήρχε. Και ο άντρας — αποκαταστ
άθηκε. Χωρίς συνταγή. Χωρίς ταυτότητα. Μόνο με τ
ο όνομα της αγάπης.
