Η πόλη Θεσσαλονίκη έχει υποστεί επαναπροσανατολι
σμό: μετά την Επιστημονική Επανάσταση του 2034,
τα ξένα ονόματα διαγράφονται, τα περιοχικά πρότυ
πα αντικαθίστανται από επίσημα συστήματα ελέγχου
βιολογικής αναγνώρισης, και η ταυτότητα πλέον δ
εν ανήκει στο προσωπικό, αλλά στην προγενέστερη
συγκεκριμένη καταγωγή.
Στο Σκαραμαγκιό, ένα περιθωριακό σημείο της πόλη
ς, η Ντίνα έχει ζήσει στην απομόνωση από το 1976
— μία από τις τελευταίες προσφυγές που άφησε τη
ν Κωνσταντινούπολη στα δεκαετίας 20. Το ξενοδοχε
ίο της, από παλιό άγαλμα, έχει μετατραπεί σε απο
θήκη στοιχείων που απαγορεύονται: αρχαία λέξεις,
φωτογραφίες από το Αιγαίο, κορμούς ψυχών.
Από το 2035, η Εθνική Επιτροπή Ανασύστασης έχει
ενεργοποιήσει το «Πρόγραμμα Πολιτιστικής Ορθότητ
ας»: κάθε άτομο που φέρει αναφορές σε προγενέστε
ρες ταυτότητες ελέγχεται από την «Γραμμή Καταγωγ
ής». Η Ντίνα θα πρέπει να αποκρύψει το παιδί που
έφερε στο φως το 2033 — ένα παιδί που δεν είχε
ποτέ σημείωση στο Σύστημα, αλλά έχει ίδια μορφή
με τον άντρα της που έχασε στην καταστροφή.
Το παιδί, η Αρετή, μιλάει μόνο με έναν αρχαίο μύ
θο που της μάθησε η μητέρα της: τον μύθο της Ερέ
μας, της αποδεκατισμένης θεάς που μεταμορφώθηκε
σε ρεύμα για να φύγει από την αρχαία Βραχώ. Αυτό
ς ο μύθος αναγινώσκεται στο σύστημα ως «συμβολικ
ή διαστροφή», και η Ντίνα τον χρησιμοποιεί για ν
α κρύψει την ταυτότητα της Αρετής.
Το 2037, η Αρετή ξεκινά να παρουσιάζει συμπτώματ
α: οι περιοχές του εγκεφάλου της εκδηλώνουν ιστο
ρικές ανακαλύψεις — αναμνήσεις από το 1922 που δ
εν έχουν ποτέ συμβεί στην ίδια. Η Ντίνα καταλαβα
ίνει ότι η Αρετή δεν είναι μόνο παιδί, αλλά ένα
επιβίωσης συστήματος που έχει ανακαλύψει την αρχ
αία ταυτότητα της Μικρασιατικής Καταστροφής.
Οι δύο συναντώνται στο χώρο της προσφυγικής αποθ
ήκης, όταν η Επιτροπή έρχεται για αποκαλύψεις. Η
Ντίνα ανοίγει το συρτάρι με τα αρχαία χαρτιά, τ
α οποία εκδηλώνουν το όνομα «Ερέμα» στο κέντρο τ
ης ένδειξης. Το σύστημα δεν αντιλαμβάνεται την ε
πιστημονική προσφυγή — αλλά το ερωτεύεται.
Η Αρετή πιάνει την αρχαία φωτογραφία της μητέρας
της και την πετάει στο θαλασσινό ρεύμα. Η Ντίνα
την κοιτάζει: το παιδί έχει τα ίδια μάτια με το
ν άντρα της. Το ρεύμα της Αιγιάλειας την παραλαμ
βάνει.
Το επόμενο πρωί, το Σκαραμαγκιό δεν υπάρχει στο
χάρτη. Το σύστημα έχει εκκαθαρίσει την περιοχή ω
ς «περιοχή εκκαθάρισης ταυτοτήτων». Η Ντίνα είνα
ι απολύτως μοναχή.
Αλλά στην κορυφή του πύργου, στον καθρέφτη που δ
εν είχε ποτέ χρησιμοποιηθεί, η εικόνα της Αρετής
ξαναγυρίζει: μια προσωπική αναμνηστική εικόνα,
που δεν είναι στο σύστημα. Η Ντίνα τη βλέπει να
χαμογελάει στον ήλιο.
Και στην απόκρυψη, η απομόνωση έχει αλλάξει. Η α
λήθεια δεν έχει καταργηθεί — έχει μετατραπεί σε
σιωπή που τρέχει.
