Οι λίθινες καραβάνες του Βορείου Νομού ξερνούν τ
ον κόσμο στον θάλασσα. Η συμβολή του ενός χωριού
, Μεγάλη Χάρα, έχει πάψει να ακούγεται στον κατά
λογο. Ένας ξένος επενδυτής, με χαρτοφύλακα από Α
θήνα και βιογραφία στο Λονδίνο, φτάνει με μια φο
ρτηγή και ζητά να αγοράσει το παλιό σπίτι του μα
ζί με το χωράφι του παππού. Οι κάτοικοι αρχίζουν
να σιωπούν πιο βαθιά. Κάθε φορά που η συνομιλία
ξεκινά, η άνοιξη σβήνει.
Το πρώτο βράδυ, ο επενδυτής ακούει κραυγές στον
τοίχο. Στο παρακείμενο σκαμμένο δρόμο, ένα παλιό
φωτιστικό αναβοσβήνει. Κάθε περίοδος του ίδιου
τραγουδιού – αυτό που έπαιζε στην Μικρά Ασία το
1922 – ξαναγίνεται ζωντανό. Εκείνος μένει στο κρ
εβάτι του ξενοδοχείου, με το χέρι στο στήθος, κα
ι αισθάνεται κάτι να παραμένει αντίκρυ.
Στη δεύτερη μέρα, η ομάδα των γυναικών του χωριο
ύ, που κάθονται πάνω στα σκαλιά της εκκλησιάς, α
ρχίζουν να κατασκευάζουν έναν πλέγμα από αρχαία
τσακίσια. Καθεμία από τις κοπέλες έχει μια καρτέ
λα στο χέρι – με το όνομα του αγαπημένου της από
την Μικρά Ασία. Αυτή η ενέργεια δεν είναι ενθου
σιασμός: είναι μια προστασία. Η νέα επιχείρηση τ
ου επενδυτή θα διαλύσει τον πλέγμα.
Η νύχτα πριν από την υπογραφή, ο επενδυτής βρίσκ
ει ένα αρχείο στο υπόγειο του σπιτιού. Είναι μια
καρτέλα που δεν περιέχει ονοματεπώνυμο, αλλά μό
νο ένα αριθμό και μια υπογραφή. Η υπογραφή αντιγ
ράφει τη δική του. Το αρχείο αναφέρει: «Ανακαλύφ
θηκε ότι ο επενδυτής είναι ο ίδιος από την Μικρά
Ασία. Το περίγραμμα είναι ακριβές. Το παραμένον
μυστήριο είναι η αλήθεια».
Την επομένη, ο επενδυτής δεν φεύγει. Κάθεται στη
ν απέναντι πλευρά της εκκλησιάς, στη θέση που το
φως του ήλιου δεν φτάνει. Οι γυναίκες αρχίζουν
να τον κοιτάζουν. Ο πλέγμα από τσακίσια είναι τώ
ρα γεμάτο με αντικείμενα από το παρελθόν – ένα σ
κοινί, μια φούστα, ένα καπέλο. Τα αντικείμενα εί
ναι τα δικά του. Η επιχείρηση έχει ακυρωθεί. Το
σπίτι δεν έχει αγοραστεί. Ο επενδυτής δεν έχει α
γοράσει τίποτα.
Μια γυναίκα πλησιάζει. Με τα χέρια της έχει μια
καρτέλα. Δεν λέει τίποτα. Την τοποθετεί στο χέρι
του. Η καρτέλα λέει: «Εσύ είσαι ο άντρας που δε
ν φεύγει». Το πρώτο που ξεκινά να λιώνει είναι η
επιλογή. Το χέρι του γίνεται μέρος του πλέγματο
ς. Το περίγραμμα της ταυτότητας αλλάζει. Το μυστ
ήριο της επαρχίας δεν είναι στον τόπο. Είναι στο
ν άνθρωπο.
Και το σπίτι που προσφέρθηκε για αγορά παραμένει
άδειο. Το πλέγμα είναι τώρα ορατό. Τα παρελθόντ
α αντικείμενα ακουμπούν στο δάπεδο. Κανένας δεν
μιλάει. Το μελαγχολικό είναι τώρα το κρεβάτι που
δεν έχει χρειαστεί. Η ξένη ταυτότητα δεν αποδεί
χτηκε. Αποδείχτηκε ότι δεν είναι ταυτότητα. Είνα
ι μια συνέχεια. Το ιστορικό έχει γυρίσει. Και ο
ξένος επενδυτής δεν φεύγει. Παραμένει.
