Το βράδυ της 18ης Ιουνίου, η εκπομπή «Καλησπέρα
Ελλάδα» προβάλλεται από το γραφείο της Αθήνας –
εντός της ιστορικής προβολής του συγχρόνου, όπου
τα πρόγραμμα ζωντανεύουν στον αέρα, αλλά οι προ
βολείς της παρακολούθησης ακολουθούν το κοινωνικ
ό περιβάλλον των συγγενών. Η Νικολέτα Καραγιάννη
, σταρ της τηλεόρασης, βλέπει το προφίλ της στον
καθρέφτη του καμεραμαν: το χαμόγελο που έχει μα
ρκάρει το έτος. Οι κάμερες δεν ξεχνούν.
Η μητέρα της, Φωτεινή, πεθαίνει στο Πειραιά. Στη
ν ταφή, ένας παλιός φάκελος με την ημερομηνία 19
23 εμφανίζεται στο σάκο της. Μέσα: ένα χαρτί με
την επιγραφή «Παιδί Αποστολής», το όνομα «Δημήτρ
ης», και ένας αριθμός τηλεφώνου. Οικογενειακά μυ
στικά δεν πεθαίνουν — απλώς κρύβονται σε καρτέλε
ς που μόνο η αλήθεια της επικοινωνίας τους μπορε
ί να ανοίξει.
Η Νικολέτα δεν είναι η μόνη που ξέρει. Στον επικ
οινωνιακό πυρήνα της τηλεόρασης, ένας άνδρας από
την ομάδα προγραμματισμού συνδέεται με τον αριθ
μό. Το δεύτερο πρόγραμμα στη σειρά θα περιλαμβάν
ει ένα μικρό σκηνικό: η προβολή ενός νεαρού από
τη Θεσσαλονίκη, που μεγάλωσε σε παρακαμίτι, που
δεν έχει ρίζες. Η προετοιμασία γίνεται εντός του
δικού της προγράμματος.
Στην πλατεία Συντάγματος, η Νικολέτα σταματάει μ
προστά σε έναν παλιό μαρμάρινο πύργο. Ο χώρος εί
ναι γεμάτος από τα φωτογραφικά αρχεία των προσφύ
γων. Ένας άνθρωπος την πλησιάζει. Δεν λέει τίποτ
α. Μόνο την παραδίδει ένα αντίγραφο του ίδιου χα
ρτιού από τον 1923, με το ίδιο όνομα: Δημήτρης.
Το χαρτί φέρει ένα στίγμα – η υπογραφή της Φωτει
νής, αλλά με διαφορετική υπογραφή από την αρχική
. Αυτό δεν είναι πρόσταγμα. Είναι απόδειξη ότι η
αλήθεια δεν μπορεί να είναι μόνο ένα πρόγραμμα.
Η εκπομπή ξεκινά. Η Νικολέτα στέκεται στο στούντ
ιο. Το πρόγραμμα της θα αναπαραστήσει την αποκάλ
υψη. Αλλά δεν μπορεί να το πει. Αν το πει, θα χα
θεί. Η επικοινωνία της τηλεόρασης δεν επιτρέπει
την αλήθεια να τραβήξει πέρα από το πρόγραμμα. Τ
ο χάραμα έχει ήδη ξεκινήσει.
Στο τέλος της εκπομπής, η Νικολέτα στρέφεται προ
ς την κάμερα. Χαμογελάει. Το χαμόγελο είναι το ί
διο. Το χαμόγελο της επικοινωνίας. Αλλά οι ματιέ
ς της δεν προσβλέπουν στον θεατή. Πηγαίνουν στο
πρόσωπο του ανθρώπου στον πύργο. Εκείνος γυρίζει
. Μένει.
Η εκπομπή τελειώνει. Το σύστημα δεν είναι σταματ
ημένο. Είναι ζωντανό. Το παιδί που μεγάλωσε στο
σπίτι της Νικολέτας δεν έχει όνομα. Το όνομα είν
αι αυτό που την έκανε να πιστέψει ότι είχε την ε
λευθερία να είναι. Αλλά η ελευθερία δεν είναι στ
ην τηλεόραση. Είναι στην αποκάλυψη. Και αυτή η α
ποκάλυψη έχει ήδη προβληθεί.
Η Νικολέτα βγαίνει από το στούντιο. Το πρόγραμμα
είναι παρακαμίτι. Το κοινωνικό περιβάλλον της τ
ηλεόρασης δεν ανακοινώνει. Αλλά οι άνθρωποι το δ
ιαβάζουν. Και το παιδί — ο Δημήτρης — είναι ήδη
στο περιβάλλον του στούντιο. Το πρόγραμμα δεν το
ξέρει. Το σύστημα του συγχρόνου δεν το ξέρει. Α
λλά το ξέρει η αλήθεια.
Η Απειλή δεν είναι στο πρόγραμμα. Είναι στην επι
κοινωνία. Και εκείνη έχει αποφασίσει. Το παιδί θ
α μάθει το όνομά του. Και η Νικολέτα θα μείνει ε
κεί. Με το χαμόγελο. Με την απειλή. Με την αλήθε
ια.
