Η αποκαλυπτική επιστολή φτάνει τον Δεκέμβριο του
1930: ένας ξένος επενδυτής προσφέρει 25.000 δρα
χμές στην Ελληνική Σχολή Προσφύγων στην Πλάκα, μ
όνο αν η νεαρή δασκάλα Αλέξανδρα Καλογεροπούλου
προστεθεί στην επιτροπή που θα επιβλέπει την εκκ
ένωση του παλιού κτηρίου. Οι διορίσεις είναι αυσ
τηρές — η σχολή πρέπει να κλείσει μέχρι το Μάρτι
ο, και τα έγγραφα που θα αποσταλούν στο Βερολίνο
πρέπει να περιέχουν αποκλειστικά τα ονόματα των
παιδιών που δεν έχουν επιστρέψει από την Μικρά
Ασία.
Αλέξανδρα βρίσκει ένα φακέλο κάτω από το τραπέζι
του γραφείου — χαρτιά που δεν ανήκουν στο αρχεί
ο. Λεπτά γράμματα σε καλογραφία, τρία από τα ονό
ματα είναι αναγνώσιμα: Φαίδρα, Χριστίνα, Νικόλαο
ς. Ένας επιστολέας στον τοίχο στο παράθυρο της α
ίθουσας φέρνει το χαρτί με την περίοδο της Μικρα
σιατικής Καταστροφής. Τα παιδιά που είχαν πεθάνε
ι στο πορείο εκκένωσης ήταν τρία. Το υπόλοιπο το
υ φακέλου περιέχει φωτογραφίες από την Κωνσταντι
νούπολη, όλες αποστολικές — και μία σημείωση: «Ό
σοι τα διαβάσουν, πρέπει να πεθάνουν».
Τη νύχτα της 28ης Φεβρουαρίου, το κτίριο περικυκ
λώνεται από πυροσβεστικά, αλλά η φωτογραφία του
ξένου επενδυτή εμφανίζεται στο παράθυρο της τελε
υταίας αίθουσας. Η Αλέξανδρα τον αναγνωρίζει — ή
ταν ο λογιστής που έλεγε στο Κολωνάκι πως η αποσ
τολή του ήταν "μόνο χρήματα". Οι συνομ
ιλίες στον
τηλέφωνο είχαν ζητήσει την παραγγελία ενός παρα
σκευαστή. Αλλά εκείνη την ώρα ο παρασκευαστής ήτ
αν πεθαμένος από τρεις χρόνια.
Εκείνη την εβδομάδα, η σχολή κλείνει. Η απόκρυψη
του φακέλου αποκαλύπτεται στην έκθεση του Ελλην
ικού Υπουργείου Παιδείας. Τα όνοματα των τριών π
αιδιών εμφανίζονται σε έναν πίνακα στο Σύνταγμα,
με την επισήμανση «Ανεπιστήμονες». Η Αλέξανδρα
αποσύρεται από την εκπαιδευτική υπηρεσία, αλλά η
σχολή αποτελείται από ένα παραμύθι στα χρονικά.
Τα φωτογραφικά έγγραφα αποστέλλονται στο Πανεπι
στήμιο της Θεσσαλονίκης — και το έτος εκείνο, γι
α πρώτη φορά, εισάγεται στο πρόγραμμα εκπαίδευση
ς η διδασκαλία της Γυναικείας Χειραφέτησης μέσα
στην ιστορία της Μεσοπολεμικής Εποχής.
