Το χωριό Καστρί, στον πλαγιό του Λακανικού, χρησ
ιμοποιεί τον ξένο επαναπατρισμένο για να ανακτήσ
ει την ταυτότητα που χάθηκε: προσφέρει τον αριθμ
ό του στο αρχείο της οικογένειας, το όνομα που δ
εν μπορούσε να ζήσει. Η άδεια θέση στο σχολείο,
το χαμένο προσωπικό παραμερισμό, ο αναβαθμισμός
της μακροθεσίας της γενεάς του — όλα αυτά γίνοντ
αι συντελεστές του προσωπικού της άρσης.
Η αρχή της εποχής της Φαντασίας δεν είναι στον ο
υρανό, αλλά στο ίδιο το χωριό: από την ημέρα που
η συγκεντρωτική συνταγή της αποκατάστασης των π
ροσωπικών στοιχείων ανακαλύφθηκε, η κοινότητα απ
οκτά τη δυνατότητα να ξαναγεννηθεί με υποκείμενα
τα ονόματα που είχαν αποσβεστεί. Το σύστημα δεν
προσφέρει επιστροφή, αλλά επαναγέννηση — με τον
κανόνα ότι κάθε νέο όνομα πρέπει να αποτελεί τη
ν πραγματική εμπειρία του προηγούμενου. Σε κάθε
άτομο που επαναπατρίζεται, προσφέρεται ένα ψηφίδ
ι της αλήθειας — αλλά η αναφορά στην αλήθεια απο
σύρει το προσωπικό από την κοινωνία.
Ο ξένος επαναπατρισμένος, ο Ευγένιος, ο οποίος ε
ίχε φύγει από Σμύρνη το 1922 με τον πατέρα του π
ρος το Πειραιά, ξεκινάει την αναζήτηση της ταυτό
τητάς του με την επιλογή του ονόματος «Κωνσταντί
νος» — ένα ονόματα που ήταν στο πλεονέκτημα του
πατέρα του, αλλά που είχε αποκλειστεί από τον αρ
χικό κατάλογο γιατί ήταν "προσβλητικό"
. Ο κανόνα
ς λέει: αν κάποιος επιλέξει ένα όνομα που δεν εί
ναι δικό του, η κοινότητα αποφασίζει να το αναγν
ωρίσει ή να το καταψηφίσει. Ο Ευγένιος επιλέγει
το όνομα, η συνέλευση του χωριού αποφασίζει κατά
την ανακήρυξη — και το όνομα εμφανίζεται στον π
ίνακα της ανάστασης.
Αλλά η Φαντασία δεν είναι παραμύθι: όταν ο Ευγέν
ιος στέκεται μπροστά στο πλάσμα του Κωνσταντίνου
— ένα άτομο με το πρόσωπο του πατέρα του και τη
φωνή του ιδίου — το σύστημα δεν επιτρέπει τη συ
νύπαρξη. Η νέα πραγματικότητα επιβάλλει την αποκ
οπή: το πρόσωπο του Ευγένιου αποκλείεται από το
χωριό, η συμμετοχή του στο κοινωνικό πλέγμα κατα
ργείται.
Στην άκρη του λακανικού, με το χεράκι της καμπίν
ας του πολέμου στο στήθος, ακούει την παράδοση τ
ης Στρατιωτικής Τιμής: η πραγματική τιμή δεν είν
αι η υπακοή, αλλά η αποδοχή της απώλειας. Και εκ
εί, στο φως της ημέρας, η συγκίνηση του προσωπικ
ού του ρήματος ανακαλύπτεται μέσα στον έρωτα που
δεν μπορεί να πει. Ο άντρας που είχε αποδεχθεί
την αποστολή του στην Ανάσταση, ένας άνθρωπος πο
υ ήταν πολλά από τα προηγούμενα, καταρρέει στο τ
ραπέζι του φαγητού με την πρώτη γυναίκα που θα μ
πορούσε να τον ονομάσει ως αυτόν που ήταν. Το κα
λοκαίρι στον Πόλεμο της Ανάστασης τελειώνει.
Η πόλη του Πειραιά έχει αποκτήσει ένα νέο άτομο
— τον Κωνσταντίνο — αλλά το χωριό Καστρί δεν είν
αι πια η ίδια. Το άτομο του Ευγένιου έχει εξαφαν
ιστεί. Και το θέμα δεν είναι η ανάσταση, αλλά η
αποδοχή της επιβίωσης χωρίς το όνομα.
