Η Χαλκίδα του 1923 λαμβάνει το πρώτο σημάδι της
αλλαγής: οι περιστασιακοί νόμοι αποκαθιστούν την
απαγόρευση της μεταφοράς απόγονων και των ιδιοκ
τησιών από την Ανατολική Μικρά Ασία. Τα σπίτια μ
ετατρέπονται σε συνταγματικές επικράτειες της απ
ομνημόνευσης. Όλα τα αντικείμενα που έχουν ελλην
ική ελληνική καταγωγή και δεν έχουν εγγραφή στο
Καταστατικό Σύστημα Επιβίωσης θεωρούνται περιστα
σιακά — άρα πώληση καταψήφισης.
Μέσα στο σκοτάδι του σκαμπανεβάσματος, ο Λαθρέμπ
ορας εμφανίζεται στην αγορά με μια σακούλα από π
αλιό χαρτί. Έχει ακούσει ότι τα πράγματα που δεν
έχουν εγγραφή, αλλά έχουν μνήμη, μπορούν να αντ
αποκρίνονται στην πίεση της ζωής. Ξεκινάει να πω
λεί τα στοιχεία των αποστασιακών παραδόσεων — τα
κανονικά μαχαιροπίρουνα, τα σκούρα ρούχα της Μα
κεδονικής καλοκαιρινής απόδρασης, τα πορτοφόλια
με το όνομα «Κωνσταντίνος» στο πίσω μέρος. Κάθε
πώληση αποδεικνύεται ότι η μνήμη του αντικειμένο
υ επιβιβάζεται στον αγοραστή — αυτός αρχίζει να
ακούει φωνές από τον άλλο άκρο του Μαύρου Πελάγο
υ.
Το θέμα της Ακαδημαϊκής Αντιζηλίας αποκαλύπτεται
όταν ένας μαθητής από το Γυμνάσιο Καλαμάτας, πο
υ δεν έχει συναξιολογήσει την ιστορία της Μικρασ
ιατικής Καταστροφής, παίρνει ένα μπαστούνι με χρ
υσό γράμμα «Δορυφορική». Από την επόμενη μέρα, σ
τον τοίχο του σχολείου εμφανίζεται μια καταγραφή
του Μεγάλου Ιδεαλισμού. Η εκπαιδευτική αρχή επι
βάλλει ποινή σε κάθε καθηγητή που αναφέρεται σε
αυτό. Ο Λαθρέμπορας, όμως, συνεχίζει να πουλά.
Η ζωή ως υπηρέτρια εμφανίζεται όταν μια νεαρή γυ
ναίκα από το Κρήτη πληρώνει τον βιβλιοπώλη με μι
α παλιά φωτογραφία της μητέρας της, η οποία πολλ
ές φορές είχε πει «δεν είμαι από τον ίδιο τόπο».
Μετά την πώληση, το πρόσωπο της φωτογραφίας εμφ
ανίζεται σε ένα πολύτιμο αρχείο στο Κέντρο Μνήμη
ς Βορείου Αιγαίου. Η νεαρή γυναίκα αποκαλύπτει ό
τι η μητέρα της ήταν άστεγη για δέκα χρόνια στη
Θεσσαλονίκη — και δεν είχε ποτέ συναξιολογήσει τ
ο όνομά της.
Οι νόμοι της Φαντασίας γίνονται επιβλητικοί όταν
το ένα από τα αντικείμενα — ένας κορμός με την
επιγραφή «Πατρίδα της Καρτερίας» — αναφέρεται στ
ο Δημοσίων Αρχείων ως «εκτός συστήματος», αλλά τ
ο καθαρό του πρόσωπο είναι το ίδιο με το πρόσωπο
του αποστασιακού συνεργάτη της Ανδρικής Αρχής.
Η επίσημη διακήρυξη ανακοινώνει την κατάργηση τη
ς αποστασιακής αναγνώρισης για όλα τα προϊόντα μ
ε τα οποία συνδέεται η ιστορία της Μικρασιατικής
Καταστροφής.
Η Χιουμοριστική αντίδραση εμφανίζεται στο τέλος:
ο Λαθρέμπορας παραδίδει το τελευταίο αντικείμεν
ο — ένα παιχνίδι με το γράμμα «Μικράσια» — στο π
αιδί ενός δημοτικού παραγωγού. Το παιδί το ανοίγ
ει, βλέπει την εικόνα της Αθήνας με κορμούς και
κομμάτια μεγαλύτερα από τα σπίτια, και λέει: «Αυ
τό είναι το σχολείο μου». Το αντικείμενο εξαφανί
ζεται. Η αγορά γεμίζει από χαμόγελα. Το σύστημα
των περιστασιακών αντικειμένων εξαφανίζεται. Το
παραμύθι επιβιβάζεται στην καθημερινότητα.
