Το κατάστρωμα του διαστημικού λέμβου έχει γεμίσε
ι από πολύχρωμες κορδέλες σαν σκούπα. Ο Μποέμης
Ζωγράφος σκάβει στον πυρήνα του νησιού του, με τ
α χέρια του πετρώδη και το μυαλό του γεμάτο χρώμ
ατα από το Παρίσι. Η προσωρινή στέγη του στο Σκο
ρμιό είναι γεμάτη με ακαθαρσίες: μεσοπόλεμοι φωτ
ογραφικοί κατάλογοι, σχέδια από το Περιστέρι, κα
ι ένα σκοτεινό πανί με τον αρχαίο θησαυρό της Μη
λίτσας.
Η παράδοση της άμαξας του ήρωα — που έχει περάσε
ι από το χέρι του πατέρα του στο Τρούλλι — ανακα
λύπτεται στην αποσυναρμολόγηση της οροσειράς του
Λακκίου. Καθένας από τα τεμάχια έχει μια σχέση
με την ιστορία της μικρασιατικής καταστροφής: έν
ας προφήτης που έγραφε στα γραμματικά, μια μαντι
κή φαλήρα, ένα καστανό φαγητό που ήταν απαγορευμ
ένο να φαγεί στην Παραμύθια.
Στον αρχαίο χώρο της Νεοκρήτης, οι πετρώδεις μύθ
οι δεν έχουν τελειώσει. Οι ξύλινες άρτιες της μη
χανής έχουν τη μορφή των προσώπων των εκτοπισμέν
ων. Όταν ο ζωγράφος φτάνει στην κορυφή, βρίσκει
τον φίλο του με το πρόσωπο παγωμένο, έχοντας εγκ
αταστήσει την ίδια άρτια στο μικρό περίγειο της
Μαγκίδας. Εκείνος προσφέρει ένα πιάτο με σταφίδε
ς, με ένα ασήμι στην άκρη, και τη φωνή του ένα μ
εταβολικό «Φτάνει».
Μετά το παραμύθι της μαγείρικης, το σύστημα της
οικογενειακής σαγκάς παύει να είναι μόνο πολιτισ
μός — γίνεται απαγορευμένη συναλλαγή. Το πιάτο π
ου προσφέρει ο φίλος έχει γευματικό περιεχόμενο
από την Αρχαία Θρησκεία της Ξυλοβολίας: η ζύμη π
ροστίθεται με ξερά κλαδιά από την Κερκύρα, και τ
ο άρτο μαγειρεύεται με την αναφορά του πρώτου σα
νίδιου. Το χρώμα του σκοτεινού μέρους του φαγητο
ύ είναι ροζ — όπως το αίμα του προσκύνημα.
Ο ζωγράφος σβήνει το πιάτο στο έδαφος. Το συστήμ
α που τον έκανε να θεωρεί τον φίλο του αντίπαλο
εξαφανίζεται. Το μοναδικό που απομένει είναι η α
παγορευμένη συνέχεια: η παραγωγή της σαγκάς με ά
ρτια που μοιάζουν με την αρχαία εργασία της απομ
άκρυνσης.
Από την εποχή του Μεσοπολέμου έχει αλλάξει η ζωή
των νησιώτων — αλλά δεν αλλάζει η τιμή της ξυλο
βολίας. Το χαμόγελο του ζωγράφου είναι απόκρυψη.
Το πιάτο που έμεινε στο δάπεδο δεν μπορεί να κα
ταστραφεί. Και η ξύλινη άρτια της Μαγκίδας δεν π
εθαίνει ποτέ.
