Η βροχή κοπάνησε για τρεις ημέρες στο Αργυρό, η
μικρή κοιλάδα που πλησίαζε το νησί του Μυκονού.
Τα κορμιά των ελιών της διαλύθηκαν στο πορτοκαλί
λάκτισμα της περιοχής, τα καράβια στα νερά άρχι
σαν να βουίζουν από την αποστολή της άδειας στον
καταγραφικό κόσμο. Η Ελένη, ο αρχαιολόγος με τα
παραμελημένα μάτια, έβαλε τα χέρια της στο συρτ
άρι της ξερής θέσης στην κατοικία του παππού της
— μια θέση που ήταν άδεια από 1922, όταν η φωνή
του πολέμου ακούστηκε στην άκρη της Φοινίκης. Ε
κεί, ένα αρχείο σε κονσερβούλα συντελείς περιέχε
ι έγγραφα που μιλούν για την αποστολή της «Μυστι
κής Εταιρείας»: σχέδια περί αναγκαστικής μεταφορ
άς, λίστες με ονόματα, με το χρώμα της προστασία
ς στην αριστερή πλευρά του χαρτιού.
Κάθε μέρα που πέρασε, η σύνδεση με τον κόσμο έξω
από το νησί εξαφανίζεται. Το τηλέφωνο της δεν λ
ειτουργεί. Το καλώδιο του ραδιοφώνου καίγεται στ
ο πλαστικό του καλούπι. Στο ξημέρωμα της τέταρτη
ς ημέρας, η πόρτα της σοφίτας ανοίγει μόνη, και
το καλώδιο της σύνδεσης που πήγαινε στο αντικείμ
ενο της έρευνας αποκαλύπτει ένα σημείο: η συσκευ
ή έχει συνδεθεί με μια γεωγραφική ακρίβεια που δ
εν υπάρχει στην χάρτη. Μια παλιά αγκαλιά που έχε
ι αναληφθεί στην εποχή της Νεότερης Εποχής, αλλά
με κανόνες που δεν είχαν αναγραφεί ποτέ. Η Ελέν
η συνειδητοποιεί ότι η εταιρεία δεν εξαφανίστηκε
— απλώς άλλαξε τον τρόπο που λειτουργεί. Τώρα ε
ίναι στο εσωτερικό της γης.
Στο πέμπτο ημέρα, η βροχή σταματάει. Το φως της
ηλιοφάνειας πέφτει στην ανακατεμένη πλατεία της
κοινότητας. Οι άνθρωποι από το νησί ξεκινούν να
πλησιάζουν την κατοικία της Ελένης. Δεν μιλούν.
Μόνο οι παλιές κονσέρβες που βρίσκονται στο πατρ
ικό σακί στον τοίχο αρχίζουν να ακουγόνται — το
φωνή της άλλης πλευράς. Κάθε φωνή έχει ένα ονομα
τεπώνυμο. Ένα ένα. Όλα από το 1922. Όλα που δεν
έφυγαν. Όλα που περίμεναν.
Η Ελένη βγαίνει στο μπαλκόνι. Το στήθος της είνα
ι άδειο. Τα χέρια της κρατούν τον φάκελο. Το τελ
ευταίο έγγραφο είναι μια παλιά ανακοίνωση της «Γ
υναικείου» οργάνωσης: «Οι μητέρες δεν είναι χαμέ
νες. Είναι αποθηκευμένες.»
Η πλατεία γίνεται άδεια. Το θέαμα αποσυνδέεται.
Η Ελένη μένει μόνη. Η άδεια περιοχή έχει την ακρ
ίβεια ενός τάφου. Το παρελθόν δεν είναι πίσω. Εί
ναι εδώ. Και είναι ζωντανό.
