Ο Παναγιώτης, η σταρ της τηλεόρασης που έφτασε σ
την Αθήνα με έναν πλαστό υποψήφιο όνομα, δεν ξέρ
ει πως η εκπομπή του «Καλημέρα Ελλάδα» τον κάνει
να ακούει περισσότερα απ’ όσα λέει. Η ιστορική
εποχή της Μεσοπολεμικής Ελλάδας έχει αναδιαμορφώ
σει την αλήθεια: τα ραδιοφωνικά σήματα δεν είναι
πλέον απλές φωνές, αλλά καταγραφές ψυχών που δε
ν επέστρεψαν από την Μικρασία. Οι πολίτες τον ακ
ούν ως θεό, αλλά αυτός ακούει το κλάμα της Μαρία
ς, της γυναίκας που αποκλείστηκε από το σύστημα
της έκφρασης.
Η απαγορευμένη αγάπη τους δεν μπορεί να βγει στο
φως — η τηλεόραση έχει γίνει συστήματα αποκλεισ
μού. Στο πλαίσιο της εποχής, οι εκπομπές δεν είν
αι μόνο διασκέδαση· είναι καταγραφή ανθρώπων που
δεν έχουν αποκλειστεί από τον πολιτικό χώρο, αλ
λά από την ίδια την εικόνα της αλήθειας. Όταν η
Μαρία αποκαλύπτει την επιστολή της προς τον Πανα
γιώτη — «Δεν είμαι μια άλλη», — το σήμα της τηλε
όρασης γίνεται ξαφνικά μαύρο. Η εκπομπή σβήνει γ
ια 47 δευτερόλεπτα. Όταν επανέρχεται, η Μαρία έχ
ει εξαφανιστεί.
Η πολιτική σκανδάλου ανακαλύπτεται: η κυβέρνηση
είχε εντοπίσει τον Παναγιώτη ως επίσημο «διακοσμ
ητή» της μεσοπολεμικής ταυτότητας, αλλά η απαγορ
ευμένη αγάπη τον έκανε να προβάλει αλήθειες που
δεν έπρεπε να προβάλλονται. Το σύστημα έχει αποφ
ασίσει ότι οι φωνές που δεν συμμορφώνονται με το
ν χρονοδρομικό κανόνα της σιωπής πρέπει να κατασ
τραφούν. Η ηλεκτρονική παραγωγή αναθεωρείται: η
τηλεόραση της Ελλάδας παύει να είναι επικοινωνία
. Γίνεται μέσο ελέγχου.
Η Μαρία δεν είναι απλώς εξαφανισμένη. Είναι απομ
ονωμένη σε μια ζώνη που η τηλεόραση δεν μπορεί ν
α προβάλει — η ίδια η σκοτεινή στοματική παραγωγ
ή της μνήμης. Ο Παναγιώτης πεθαίνει στην αίθουσα
προβολής, ο φωνή του γίνεται ακατανόμαστος χρόν
ος, ο ίδιος σκοτεινός στον οποίο προβάλλεται. Η
τηλεόραση επανεκκινεί την εκπομπή, αλλά το πρόσω
πο στον οθόνη είναι της Μαρίας. Το ψέμα της αποκ
ατάστασης είναι τελειωμένο. Το σκοτάδι της ιστορ
ίας έχει κατακλύσει την εικόνα. Και η απαγορευμέ
νη αγάπη είναι το μόνο που μένει — χωρίς ήχο, χω
ρίς φως, χωρίς χρόνο.
