Η κατασκήνωση στο Τρούλλο της Θράκης είναι ακόμη
καταστρατηγημένη από το 1922. Οι σκεπές των σκε
πασμένων καταλυμάτων από χαρτί και λευκοπανιά σκ
ονίζονται στο αέρα όταν ο Ανδρικός περνάει το πρ
ώτο χρόνο της αποκατάστασης. Καμία συνταξιοδότησ
η. Καμία συμφωνία. Μόνο οι φτωχοί με καρδιά στην
κορφή που κάθονται στον τοίχο και ξεχνούν τον κ
αιρό.
Ο Αποτυχημένος Επιχειρηματίας – που είχε αποκομί
σει το άσπρο καμπανάκι του παραγωγού στη Σμύρνη
– βρίσκει στο φακέλο του πατέρα του μια σημείωση
: «Το παράσημο θα σε σώσει, αν ξέρεις πού να το
ψάξεις». Το χαρτί έχει την επιγραφή ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΕΠΙ
ΚΥΡΩΣΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ Β΄ σε ραντισμένο κόκκινο. Δεν υ
πάρχει προς τι; Το έγγραφο δεν είναι επιστολή. Ε
ίναι καταγραφή. Είναι οδηγία. Και η ίδια η επιστ
ολή περιέχει έναν ανεξήγητο κανόνα: κανένας από
τους προσφύγες δεν μπορεί να περάσει την πόρτα τ
ης Παλαιάς Αποθήκης αν έχει επίγειο ή κατασκευασ
τήριο άλλο.
Μέσα στο μυστήριο της επαρχίας – όπου οι παλιές
εκκλησιές κρύβουν χάρτες, οι πατρικές σούρες περ
ιέχουν μαρκαρισμένα στοιχεία, και οι κατασκηνωμέ
νοι μιλούν για αυτά που δεν έχουν ξαναμιλήσει πο
τέ – ο άνθρωπος βαδίζει στον ανεξήγητο κύκλο. Βρ
ίσκει έναν ημερολογιακό ζωγραφισμένο στον τοίχο:
ημερομηνία 18 Ιουλίου 1922, και η επιγραφή «Δεν
μπορείς να μπεις. Εκεί πέθανε η μοναδική σου αλ
ήθεια».
Τη νύχτα της 18ης, πριν από τη διακοπή του ρεύμα
τος, ανοίγει την πόρτα της Παλαιάς Αποθήκης. Η κ
ανονική πόρτα δεν υπάρχει. Υπάρχει ένας τοίχος α
πό τοπικό πέτρινο. Ξεκινάει να σκάβει. Τα χέρια
του σπάζουν. Μετά από τρεις ώρες, βρίσκει ένα πα
ράσημο από παλιό χαλκό, με το σύμβολο του λευκού
προβάτου και τον αριθμό 37. Στο πίσω μέρος, το
όνομα του πατέρα του.
Εκείνη τη στιγμή, το ρεύμα επανεκκινεί. Οι φωτισ
μοί στον προαύλιο του κατασκηνωμένου ξεκινούν απ
ό μόνα τους. Το παράσημο φωτίζει. Και στο έδαφος
, το άλμπουμ της οικογένειας – το οποίο δεν είχε
ποτέ φανεί – ανακαλύπτεται μέσα στο ξύλο της απ
οθήκης. Μέσα στο φύλλο, μια απόδειξη: το παράσημ
ο δεν είναι προστασία. Είναι αναγνώριση. Από την
εποχή της Μικρασιατικής Καταστροφής, όλοι οι απ
οτυχημένοι επιχειρηματίες που είχαν φύγει ήταν α
ποστολείς. Αυτό το παράσημο ήταν η διακριτική το
υς σήμανση. Αν το κρατούσαν, δεν μπορούσαν να ζή
σουν. Αν το έδιναν, έμεναν αναγνωρισμένοι.
Ο άνθρωπος βγαίνει από την αποθήκη. Το παράσημο
είναι στην τσέπη. Το κοινωνικό θρίλερ είναι ξεκι
νημένο. Αλλά αυτή τη στιγμή, δεν ζητάει περισσότ
ερα. Απλά βάζει το παράσημο στον αστερισμό της ε
παρχίας. Και κλείνει το φύλλο. Το μυστήριο τελεί
ωσε. Το παράσημο δεν το χρειάζεται πια. Το μυστή
ριο το έχει προσφέρει. Και το μυστηριώδες έχει μ
εταμορφωθεί σε κατακλυσμό.
