Η πόρτα της ξενοδοχείου στο Σκοπός άνοιξε όταν τ
ο υπόλοιπο του καλοκαιριού ήταν ήδη ξεραμένο, κα
ι η Βασιλική Τσαμπούση ξεβράστηκε από τον προσωπ
ικό της οδηγό που της ζήτησε να μην φορέσει το κ
αλοκαιρινό της κοστούμι – "όχι τώρα, κυρία, δεν
έχει πια σημασία". Η θάλασσα έβραζε στο περίγραμ
μα του παραποταμού, όπως το έβραζε το 1922: οι φ
ωτιές της Ανατολικής Μικράς Ασίας είχαν εξαφανισ
τεί, αλλά οι προσταγές του έθνους για ανακούφιση
από την απογοήτευση είχαν γίνει νόμος. Τα νησιά
δεν ήταν πλέον απλές ξενοδοχεία, αλλά εργαστήρι
α της μνήμης – όπου τα πορτοκάλια με τα ριζικά π
αραδόσεις συνεχίζουν να χαμηλώνουν στον χώρο του
χρόνου.
Στο παραμύθι του καρτεριού, η επίσκεψη έγινε υπο
χρεωτική: ο θησαυρός του πατέρα της, ένας παλιός
σκαραμάντης με το σήμα του Μεγάλου Ιδεώδους, εί
χε ανακαλυφθεί σε ένα παραδοσιακό κοριτσού, με έ
να χαρακτηριστικό από το κεφάλι του αγκαλιού της
. Οι πρόσταγμα λειτούργησαν ως κατασκευαστική μη
χανή: αν η Βασιλική τον εξασφαλίζει, το περιουσι
ακό της θα αποκτήσει νόμιμη εγγύηση επανασυγκένω
σης με την Ελληνική Κοινωνία – αλλά αν ανακαλύψε
ι την πραγματική του ιστορία, η επιστροφή της στ
ην ευτυχία θα είναι απαγορευμένη.
Το πρώτο σημάδι ήταν η απαγόρευση της συνομιλίας
με οποιονδήποτε άντρα στην ξενοδοχεία – η Βασιλ
ική διαπίστωσε ότι το παραδοσιακό πλέγμα της νησ
ιωτικής κοινωνίας είχε αναγκαστεί να στερήσει τη
ν επικοινωνία για τη διατήρηση της ταυτότητας. Σ
την καταγραφή του θησαυρού, αποκαλύφθηκε ένα δελ
τίο με την ένδειξη: "Ο έρωτας που επιβάλλεται δε
ν είναι έρωτας – είναι αποκλεισμός". Οι ανακαλύψ
εις έγιναν όχι με λόγια, αλλά με τον τρόπο που ο
ι χείρες της ανακάλυπταν τα προϊόντα του παρελθό
ντος – τα τελεία των καστανιών, τα μέτρα της ζωή
ς της αποδημίας, το καπάκι του καστανιού που έσφ
ιγγε τον χρυσό σκαραμάντη.
Η τελευταία βαθμίδα ήταν στον παραδοσιακό ταφικό
χώρο του νησιού, όπου οι νεκροί έχουν χρονολογη
μένα τα όνοματα σε πέτρες με ανακατεμένες γραμμέ
ς. Το αντικείμενο βρέθηκε κρυμμένο σε μία τρύπα
που δεν υπήρχε στην αρχική καταγραφή – το μύθο δ
εν ήταν στο χρυσό, αλλά στο γεγονός ότι ο θησαυρ
ός δεν έχει αξία χωρίς την αποδοχή της απογοήτευ
σης. Η Βασιλική τον άρπαξε, τον κοίταξε, και τον
έβαλε στο σακίδιο της. Στο πέρασμα της συνομιλί
ας με τον άντρα που της είχε δώσει την πρώτη υπό
δειξη, η σιωπή της ήταν πιο βαριά από κάθε λόγο.
Από τότε, το νησί δεν την έβλεπε πια.
Η Βασιλική ξεκίνησε το ταξίδι προς την Αθήνα, αλ
λά δεν άνοιξε το σακίδιο. Ο θησαυρός είχε γίνει
ένα σύμβολο της αποδοχής: το χρυσό δεν έκρυβε τη
ν ταυτότητα – την εξέλαβε. Η πόρτα της ξενοδοχεί
ου παρέμεινε ανοιχτή για το επόμενο προσωπικό πα
ραμύθι.
