Το χωριό Καστροχώρι, στα βουνά της Ηλείας, ζει υ
πό ειδικό καθεστώς: τα παιδιά δεν μπορούν να μιλ
ήσουν τη γλώσσα του πατέρα τους, αν αυτός είναι
από την Ανατολική Μικρά Ασία. Ο νόμος της Ιστορι
κής Εποχής του 19231940 δεν αναφέρεται στα χαρτι
ά, αλλά στο αίμα – η επιβολή του λεγόμενου «Συστ
ήματος Αποκλεισμού» είναι άμεση, με αποκοπή υποψ
ηφίων για σπουδές, εργασία, ακόμα και γάμου.
Ο Πρώην Στρατιωτικός, ο Νίκος Βασιλείου, επιστρέ
φει στο χωριό μετά από δεκαετία στη Θεσσαλονίκη.
Έχει ένα παλιό χαρτί από την Ανδρική Υπηρεσία –
έναν αριθμό, μια διεύθυνση, μια εντολή: «Ελέγξτ
ε την αποστολή του Μαρτίου». Το μόνο που γνωρίζε
ι είναι ότι η αποστολή είναι μυστική – και αν απ
οτύχει, θα τον προσφύγουν στην επαρχία της ειδικ
ής καταστολής.
Κάθε νύχτα, οι κάτοικοι παίρνουν το ποτήρι με το
μέλι του παραδοσιακού χορού και προσεύχονται στ
ην Καλομούρα, ένα ιερό φαράγγι που δεν υπάρχει σ
ε κανένα χάρτι. Όταν το χωριό το ακούει, οι άνθρ
ωποι γελούν. Αλλά ο Νίκος ακούει άλλα: κλαμένα π
αιδιά, με τη γλώσσα της Ανατολής, να φωνάζουν το
όνομα «Μαρία» στο σκοτάδι.
Ένας ηλικιωμένος ξεσκονίζει μια ταφή πίσω από τη
ν εκκλησία – τα ρούχα είναι από μικρασιατική βαμ
βακερή ομπρέλα, τα οποία η Κυβέρνηση έχει καταστ
ήσει παράνομα. Από μέσα βγαίνει ένας φακέλος με
φωτογραφίες: παιδιά, όλα με το ίδιο πρόσωπο, το
ίδιο χρώμα μαλλιών, όλα στην ίδια εποχή. Και κάθ
ε φωτογραφία φέρει το ίδιο σημείο: ένα σημάδι στ
ον ώμο, σχήμα σαν αστέρι.
Η Ανδρική Υπηρεσία δεν έχει ποτέ στείλει αποστολ
ή για αναζήτηση. Αυτό που έχει στείλει είναι μια
διακοπή – την αποκάλυψη της αποστολής. Το σημάδ
ι αστερίου δεν είναι απλό χαρακτήρας. Είναι ένας
κώδικας: οι παιδιά δεν είναι απλά φυγάδες. Είνα
ι επιζώντες από μια άλλη ταυτότητα – που η ελλην
ική κυβέρνηση έχει αποκόψει επί σειρά ετών.
Το πρωί της τρίτης μέρας, ο Νίκος ανακαλύπτει το
χρώμα της πόρτας στην κατοικία του πρώτου παιδι
ού που είδε. Είναι το ίδιο με το χρώμα του παλιο
ύ ρούχου στην ταφή. Στο τοίχο μέσα στην αποθήκη
γράφει: «Δεν είμαστε φυγάδες. Είμαστε η Ελλάδα π
ου δεν αναγνωρίζεται».
Από τότε, οι επαρχιακές διοικήσεις στέλνουν ένα
στρατό της Χάρας. Δεν είναι απλά εκτόξευση. Είνα
ι προσφύγια. Όταν ο Νίκος κατεβαίνει στην πόλη,
η ελληνική οδηγία είναι σαφής: το χωριό δεν θα ξ
ανακοιμηθεί. Το πρωί της τέταρτης μέρας, τα παιδ
ιά της Καστροχώρι αρχίζουν να φωνάζουν στην πόλη
. Και η φωνή τους δεν είναι ελληνική. Είναι η φω
νή της Μικρασίας.
Η Ανδρική Υπηρεσία δεν έχει αποστολή. Έχει αποκά
λυψη. Και η αποκάλυψη είναι η εξαφάνιση της ελλη
νικής ταυτότητας από τον χώρο της μνήμης. Το τρα
γικό της ιστορίας δεν είναι η καταστροφή. Είναι
η επιβολή της απομνημόνευσης.
Ο Νίκος ξεκινάει το ταξίδι για τη Θεσσαλονίκη. Τ
ο παλιό χαρτί της αποστολής καίεται στο περιστέρ
ι. Από τότε, δεν ξαναβρίσκει το σημάδι του αστερ
ιού. Αλλά στο καθένα από τα παιδιά που τον περνο
ύν στο δρόμο, βλέπει το ίδιο βλέμμα. Και αυτό εί
ναι το τελευταίο.
