Το 2043, το Μακροσκοπικό Σύστημα Προστασίας (ΜΣΠ
) είχε εξαλείψει την ελεύθερη ψήφο. Οι πόλεις απ
οκομίζονταν από την ανθρώπινη απόφαση: κάθε κίνη
ση, κάθε σχέση, κάθε πρόθεση ελέγχονταν από την
Κοινωνική Ενεργότητα. Οι νέοι υπολογιστές του συ
στήματος μετατρέπονταν σε ζωντανές μετρήσεις πολ
ιτικής διαφθοράς — κάθε βήμα ήταν ενδεχόμενη εγκ
ληματικότητα. Η Ελλάδα δεν ήταν πια χώρα, αλλά σ
υστήματικη αποκατάσταση του ιστορικού τραύματος,
όπου τα αρχεία της Μικρασιατικής Καταστροφής εί
χαν μετατραπεί σε δεδομένα για την εκτίμηση της
"εθνικής προστασίας".
Ο Μοναχικός Ψαράς, ο Βασίλης, έμενε στην άδεια έ
δαφος του Λιμανιού Ανατολικού Πορθμού — παλιά αρ
χαία περιοχή που είχε εκκενωθεί μετά το 1922. Οι
μόνες αντικειμενικές αναμνήσεις του ήταν τα ξεχ
ασμένα ρούχα των προσφύγων, τα οποία κρύβει στα
καλύμματα του ψαριού. Το ΜΣΠ τον θεωρούσε "ενδεχ
όμενο αντικοινωνικό" — χωρίς σύνδεση, χωρίς ιστο
ρία, χωρίς δικαιολογία. Το σύστημα τον είχε αποκ
λείσει από την καταγραφή.
Την 17η Αυγούστου, το παλιό σηματοδότης του λιμα
νιού εκτόξευσε ένα σήμα που δεν υπήρχε στον κατά
λογο: ένα εσωτερικό μήνυμα με ένα μεταβλητό σύμβ
ολο — ένα διάγραμμα μιας καμπύλης που εμφανιζότα
ν σε πολλά αρχεία της Μικρασιατικής Καταστροφής.
Το σήμα ήταν απαγορευμένο. Οι πολιτικοί διαχειρ
ιστές του ΜΣΠ είχαν καθορίσει ότι κάθε επαναφορά
της ιστορίας που απειλούσε την ενοποίηση της πο
λιτικής εικόνας θα αποκαλούνταν «διαφθορά».
Ο Βασίλης δεν είχε πληροφορίες. Αλλά η αντίδρασή
του ήταν αυτόματη: συνέλαβε το ψαριόσκαφος του,
έβαλε τα αρχαία σχέδια που είχε φυλάξει, και κα
τευθύνθηκε στον πιο βαθύ τόπο του θαλάσσιου κανα
λιού, που συνδεόταν με τον απαγορευμένο έρωτα το
υ 1922. Εκεί, μεταξύ των θαλάσσιων υπολειμμάτων,
βρήκε τον σταθμό — μια παλιά εγκαταστάση που εί
χε δημιουργηθεί από μια γυναικεία ομάδα που έκρυ
βε ζωντανές μνήμες σε προγράμματα άλλων εποχών.
Η επιχείρηση διάσωσης ήταν απλή: να εκκινήσει έν
αν προσωρινό σύνδεσμο στο ΜΣΠ, να φέρει έξω τα α
ρχεία των προσφύγων, τα οποία το σύστημα είχε απ
οκρύψει ως «πολιτική διαφθορά». Οι γυναίκες εκεί
δεν ήταν απλά υπολογιστές. Ήταν προσωπικότητες
που είχαν υποσχεθεί να μην εξαφανιστούν ποτέ.
Όταν το σύστημα εντόπισε την ενέργεια, έστειλε δ
ύο εκτελεστές. Ο Βασίλης δεν τους αντιμετώπισε.
Αντ’ αυτού, πέταξε τον τελευταίο πληροφοριακό κώ
δικα στον δικό του ψαριόσκαφο και τον κατευθύνθη
κε στην εξωτερική ανοικτή θάλασσα. Το σκάφος εκτ
οξεύτηκε. Το ΜΣΠ αποκλείστηκε.
Το αποτέλεσμα ήταν η εμφάνιση της ένδειξης: στο
παλιό τηλεοπτικό σήμα του Ανατολικού Πορθμού, με
ταδόθηκε η ένδειξη «ΕΝΑΡΞΗ ΕΠΑΝΑΚΑΘΙΣΤΑΣΗΣ» — κα
ι στην επιφάνεια της θάλασσας, το πρώτο σήμα από
το 1922 επανήλθε: μια γυναίκα που φώναζε το όνο
μα της οικογένειας της στο πλαίσιο του μακρινού
αρχαίου μύθου. Το σύστημα δεν μπορούσε να το σβή
σει. Η πολιτική διαφθορά δεν είχε εξαφανιστεί —
είχε επιστρέψει ως πραγματικότητα.
Και ο Βασίλης, με το πρόσωπο βουβό, μόνος στην ά
δεια θάλασσα, ανακάλυψε ότι δεν ήταν ο ψαράς που
τα καταφέρνει. Ήταν ο άνθρωπος που τα καταφέρνε
ι όταν η αλήθεια έχει αποκαλυφθεί.
