Η επιστημονική φαντασία της Ελλάδας του 1935 δεν
είναι πολυτεχνολογία — είναι η επαναφορά του χρ
όνου με βάση την αρχαία λογική: η καθυστέρηση το
υ χρόνου μέσα σε συνειδητές μνήμες. Οι αποσπασμέ
νες από την Ανατολική Μικρασία συγκεντρώνονται σ
ε σκοτεινές αποθήκες στο Πειραιά, όπου κάθε χρόν
ο ένας άνθρωπος εξαφανίζεται στον κύκλο των μνημ
όνων.
Ο Πρώην Στρατιωτικός επιστρέφει από τη Βορείο Μα
κεδονία με τον θησαυρό της Μικρασίας: μία κορδέλ
α από ξύλο που πέφτει σε ροζ παραλλαγή ανάλογα μ
ε την καρδιά του προσκείμενου. Το σύστημα της φα
ντασίας είναι προσβάσιμο μόνο σε αυτούς που έχου
ν αίμα από την περιοχή της Αλεξανδρούπολης — και
μόνο στις νύχτες του Αγίου Ιωάννη.
Η Γυναικείο της οικογένειας, η Νεκταρία, λαμβάνε
ι την κορδέλα μετά το θάνατο του πατέρα της. Η μ
νήμη της αποκαλύπτεται στο ύπνο: ο πατέρας της δ
εν πέθανε στον πόλεμο, αλλά είχε δεχτεί την πρώτ
η κατάρα της οικογένειας — να γίνει μεταφορέας μ
ιας μνήμης που ήταν μηχανική, μηνύματος από την
ίδια την εποχή της Μικρασιατικής Καταστροφής.
Το σύστημα της φαντασίας δεν είναι επιστημονικό
— είναι ψυχολογικό πρόσβαση στην αλήθεια της κατ
αστροφής. Αν ένας άνθρωπος εκτεθεί στον θησαυρό,
η μνήμη του αποκαλύπτεται σε ένα μικρό τεράστιο
προσωπικό χρονοδιάγραμμα — αλλά μόνο εάν έχει ρ
ίζα από την Ανατολική Μικρασία. Η Νεκταρία δεν ε
ίναι απλώς μεταφορέας: είναι η πρώτη γυναίκα που
αναλαμβάνει την κληρονομιά.
Όταν την πέμπουν στον Πειραιά για να αναλάβει τη
ν αποθήκη, η κορδέλα αναβλύζει στο ποτάμι της μν
ήμης. Την επομένη, οι τοίχοι της αποθήκης αποκαλ
ύπτουν εικόνες από την καταστροφή: γυναίκες να π
ερπατούν στο πλάι των αποστρατισμένων στρατιωτών
, να πεθαίνουν από το φως του ήλιου. Η μνήμη δεν
ανήκει στον πατέρα της — ανήκει στην ίδια την ο
ικογένεια, σε έναν αγκαλιασμό που δεν επιτρέπετα
ι να εκφραστεί.
Η κατάρα είναι αναγκαστική: κάθε επανάληψη της μ
νήμης κοστίζει ένα μέρος της ζωής του φορέα. Η Ν
εκταρία αποκαλύπτει ότι η μνήμη της αποστρατισμέ
νης στρατιώτρας είναι η μητέρα της — η οποία πέθ
ανε με τον χειρότερο τρόπο: στο πλάι του γιου τη
ς, που δεν τον είδε ποτέ.
Στην Αγία Μαρίνα, η Νεκταρία κάθεται στον κόλπο
του ποταμού και χωρίζει την κορδέλα. Η φαντασία
σταματά. Το αίμα της δεν ξανασπάζει. Η μνήμη δεν
επαναλαμβάνεται. Η κατάρα δεν είναι επιστημονικ
ή — είναι μυστηριώδης. Και τώρα, η Νεκταρία είνα
ι η μοναδική που ξέρει τι συνέβη. Και τίποτα δεν
μπορεί να την ανακαλύψει πάλι.
