Ο νησιωτικός κόσμος του Πολυχώρου, από το 1935,
βρίσκεται σε εξαναγκασμό: η καταστροφή της Μικρα
σίας έχει ανακατασκευαστεί σε μια τεχνολογική δι
αδικασία – η "Επαναφορά". Κάθε φορά πο
υ ένας άνθ
ρωπος από την Ανατολική Μεσόγειο εμφανίζεται στο
επίγειο, είναι ένας "σκελετός" που έχε
ι υποβληθ
εί σε μαζική ανασύνθεση στην Ελληνική Βραχώ. Οι
ζωντανοί μετανάστες από τον 1922 έχουν συγκεντρω
θεί σε προγραμματισμένα σταθμά, αλλά οι περισσότ
εροι δεν είναι πια πραγματικοί – είναι ίχνη, εντ
ολές, στοιχεία που συμπληρώνουν το επίγειο ιστορ
ικό.
Ο Μοναχικός Ψαράς, ο Νικόλαος, έχει ξεχαστεί από
την Επαναφορά. Δεν υπάρχει καταγραφή του στα συ
στήματα. Απομένει στην απογύμνωτη παραλία του Πο
λυχώρου, που δεν έχει ανακαλυφθεί από την Ελληνι
κή Βραχώ. Φτιάχνει δίκτυα από νηματαριές που έχο
υν καταστραφεί από την επιβολή της τεχνολογίας.
Η ξεροσανίδα του νησιού τον λέει ότι έχει ζήσει
περισσότερο από ό,τι του επιτρέπεται.
Η Γυναικείο, το ιδρυματικό πρόγραμμα ανασυγκρότη
σης, αρχίζει να παρατηρεί ανωμαλίες. Στα προγράμ
ματα της Επαναφοράς, κάθε παρουσία που δεν έχει
διακριθεί ως "συμπληρωματική" υποχρεωτ
ικά είναι
πρόσκαιρη. Αλλά ο Νικόλαος είναι εδώ. Και είναι
παρατηρήσιμος. Το πρόγραμμα του Πολυχώρου αποκλε
ίεται από την επισήμανση. Η Επαναφορά δεν μπορεί
να τον προσλάβει – είναι παράβαση. Οι ελληνικές
αρχές αποφασίζουν να επιβάλουν τη Σκοτεινή Τελε
τή: μια απομόνωση που θα τον αναγκάσει να φύγει
από το περιβάλλον του, ή να εξαφανιστεί.
Το χειμώνα του 1940, το σύστημα αποκλείει τον Πο
λυχώρο. Οι αποστολείς έρχονται με κατασκοπικά σκ
άφη, αλλά ο Νικόλαος δεν απομένει. Έχει φτιάξει
ένα δίκτυο από πλαστικά σκουπίδια και καλώδια, π
ου έχουν μετατραπεί σε ηλεκτρικό πεδίο. Το πρόγρ
αμμα της Επαναφοράς αποκλείεται από τον Πολυχώρο
γιατί δεν υπάρχει επαφή. Οι διαστάσεις της επισ
τημονικής φαντασίας έχουν αλλάξει: η Επαναφορά δ
εν είναι μόνο πολιτική – είναι τεχνολογική αποκλ
εισμός. Οι άλλοι πιστεύουν ότι η Ελληνική Βραχώ
έχει αποκλείσει το νησί για ασφάλεια. Αλλά ο Νικ
όλαος δεν τον είδε.
Η Σκοτεινή Τελετή πραγματοποιείται. Το σκάφος φε
ύγει. Το πεδίο αποκλείεται. Το νησί μένει. Αλλά
το δίκτυο είναι ενεργό. Και ο Νικόλαος είναι ακό
μα εδώ.
Η Νοσταλγία δεν είναι θέμα της παρελθούσας ημέρα
ς. Είναι το χρόνο που δεν έχει ξεχαστεί. Το θέμα
της μετανάστευσης δεν είναι η απομάκρυνση – είν
αι η επαναφορά του που δεν είναι δυνατή. Η επιστ
ημονική φαντασία δεν είναι τεχνολογία – είναι το
σύστημα που αποκλείει την αλήθεια. Η Γυναικείο
δεν είναι ένα ίδρυμα – είναι μια τεχνοκρατική πρ
οστασία της ιστορίας. Ο Μοναχικός Ψαράς δεν είνα
ι μοναχικός – είναι ο τελευταίος που μπορεί να θ
υμάται. Η Σκοτεινή Τελετή δεν τελείωσε – έγινε α
ντίστροφη. Το νησί εξακολουθεί να ζει. Και η επα
ναφορά δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή της απομ
όνωσης.
Και ο Νικόλαος παραμένει. Στο δίκτυο. Στην απογύ
μνωτη παραλία. Στην άδεια ιστορία. Το περιβάλλον
το ξεχώρισε. Αλλά το περιβάλλον δεν τον ξέχασε.
