Η συνοριακή γέφυρα του Πορτογκάλι στον Αιγαίο αν

οίγει το 1925, και η εξαφάνιση των Μικρασιατών ο

ικογενειών την κάνει το σημείο εκκίνησης για μια

νέα ισχύ: οι επιβιβάσεις σε λεωφορεία που συνδέ

ουν τα νησιά με το ενδοχώριο γίνονται καθημερινή

προσφορά για την εξαγωγή ψαριών, αλλά και για τ

ην κρυφή μεταφορά πολιτικών παραστρατημάτων.

Ο Φώτης, ένας μοναχικός ψαράς με μούρη που έχει

μόνο το σκάφος του και το προσωπικό του σκοτεινό

παρελθόν, αρχίζει να εμπορεύεται ψάρια στα ακρι

τικά σημεία του κόσμου — αλλά η συνεργασία του μ

ε την Γυναικείο επιχείρηση της Θεσσαλονίκης τον

οδηγεί σε μια θεμελιώδη επιλογή: να μείνει ως πρ

οϊστάμενος της μεταφοράς αγαθών σε μια ξένη αγορ

ά, ή να καταγγείλει την εμπλοκή της δημοτικής αρ

χής στην παρασκήνια διακίνηση της πολιτικής διαφ

θοράς.

Το 1938, η επιβίωση του νησιού εξαρτάται από τον

χρόνο που θα περάσει από το πορτοκάλι. Ο Φώτης

αποφασίζει να πλέει προς τα ανατολικά, αλλά η πο

ρεία του στο Βορειοανατολικό Αιγαίο διακόπτεται

όταν το σκάφος του αναγκάζεται να προσγειωθεί στ

ο ρήγμα του Μακρυκαστρού, όπου ένας ακόμα μοναχι

κός ψαράς πεθαίνει με μια καρδιά που δεν μπορούσ

ε να αναλάβει τον κόσμο.

Η πρόσκληση της Γυναικείου, που τον προσκαλεί να

περάσει την επόμενη σεζόν στην Αθήνα, δεν είναι

επιστολή — είναι στοιχείο μιας κρυφής εντολής.

Η απόφαση να φύγει από την Μαφία της πολιτικής δ

ιαφθοράς του Μεσοπολέμου γίνεται προσωπική μάχη:

τον καθημερινό ψαρέμα του συνεχίζει, αλλά το σκ

άφος του πλέει τώρα σε νερά όπου τα φώτα δεν έχο

υν αντανάκλαση.

Τον Ιούλιο του 1939, η μοναχική του σκοτεινή καλ

οκαιρινή πορεία καταλήγει στο βυθό του Ναύπλιου.

Το σκάφος του ανακαλύπτεται με δύο ανθρώπους —

έναν άντρα με μακριά παλιά μαύρα παπούτσια και μ

ια γυναίκα που κρατά στα χέρια της μια αγία μαρτ

υρία από το Ελληνικό Προεδρείο. Οι έντομες αποστ

ολές του Μεσοπολέμου έχουν εκληροκρίνει το νησί

— η πολιτική διαφθορά δεν είναι πλέον ζήτημα ιδε

ολογίας, αλλά εκμετάλλευση της μοναχικής ανάγκης

για ζωή.

Κατά τη διάρκεια της πλώρης, ο Φώτης δεν μιλάει.

Το σκάφος δεν ξεκινάει. Το σκοτεινό δεν είναι μ

όνο ο ουρανός — είναι η προσωπική ζώνη ενός ανθρ

ώπου που αποφάσισε να μην αποδεχτεί πλέον τον ρό

λο του. Η πολιτική διαφθορά τον είχε στο στόμα,

τώρα τον έχει στην καρδιά. Και το νησί, το οποίο

παραμένει ανέμελο, δεν ξέρει ότι η φυγή του ψαρ

ά έγινε το μόνο σημείο αναφοράς που θα τον κρατή

σει ζωντανό.