Η θάλασσα κοντά στον λιμάνι του Πειραιά στριμώχν
εται από καπνό από προσωρινά σκάφη. Η μέρα του Α
γίου Νικολάου περνάει σαν ρολόι που έχει ξεκολλή
σει. Ένας άντρας χτυπάει την πόρτα της Μαρίας στ
ον πρώτο όροφο της ιστορικής πολυκατοικίας του Β
ουλιανού, κρατώντας ένα σακάκι με καμένα χαρτιά.
Τα χαρτιά περιέχουν την υπογραφή του πατέρα της
, η οποία είναι στην εντολή για την εκκαθάριση ε
νός οικογενειακού παραρτήματος στην Μονή του Αγί
ου Δημητρίου στο Μπέργκαζ.
Το 1923, η Ελλάδα είχε μετατραπεί σε έναν κόσμο
όπου η επιβίωση έβαζε τα πρόσωπα στο φακό. Οι νέ
οι πρόσφυγες δεν είχαν ονόματα — είχαν αριθμούς.
Η Μαρία ήταν παιδί του πατέρα της, ο οποίος είχ
ε αναλάβει την εκκαθάριση των εγγεγραμμένων στο
καταστραφέν τελωνείο. Η απόφαση ήταν η πρώτη φορ
ά που η Μαρία είδε το πατέρα της να σκύβει πάνω
από τα χαρτιά και να περνάει το δάχτυλο του από
την υπογραφή του, χωρίς να κοιτάζει. Η καρδιά τη
ς ακόμα σταματούσε να χτυπάει από το βάρος.
Το 1978, η Μαρία είχε εγκατασταθεί στον Πειραιά.
Τα παιδιά της είχαν μεγαλώσει, ο πατέρας της εί
χε πεθάνει με το συνηθισμένο τραγικό ύστατο — χω
ρίς λόγο. Το σακάκι πέφτει στο τραπέζι. Τα χαρτι
ά είναι συνδεδεμένα με ένα χαρτί από το Κοινωνικ
ό Παραρτήμα του Αρχιεπισκοπικού Συμβουλίου, με τ
ον αριθμό εγγραφής: 1923/471Δ. Το όνομα του οικο
γενειακού παραρτήματος — Καραμπάγκα — αναγράφετα
ι σε κόκκινο. Το κορίτσι που πήγε στο τελωνείο τ
ο 1922 είχε δεκατρία χρόνια. Η Μαρία το διαβάζει
τρεις φορές. Το κρατάει μέχρι να πέσει το τελευ
ταίο φως.
Στον ίδιο ακρογωνιαίο όροφο, το σπίτι είναι κενό
. Η Μαρία δεν είναι πλέον εκεί. Το πρωϊνό πιάτο
στο τραπέζι είναι άδειο. Το περίπτερο στην κουζί
να προσκρούει στο χαλί. Το σακάκι απομένει ανοιχ
τό. Το ένα από τα χαρτιά έχει μία σελίδα με την
ημερομηνία 1923, 15 Ιουλίου. Και μια σημείωση στ
ην κορυφή: «Δεν ήταν πολιτική. Ήταν υποχρέωση».
Η Μαρία έχει απομακρυνθεί από τον πληθυσμό. Οι γ
είτονες λένε ότι έφυγε για να ζήσει στο νησί. Άλ
λοι λένε ότι δεν την είδαν ποτέ ξανά. Το σακάκι
στο τραπέζι παραμένει ανοιχτό. Το κορίτσι του 19
22 είναι στο πίσω μέρος της φωτογραφίας. Η προδο
σία δεν έγινε με λόγια. Εγίνετο με έναν αριθμό.
Η εκδίκηση δεν έγινε με χτύπημα. Εγίνετο με ένα
εξαφάνισμα.
Το πολιτικό θρίλερ δεν έχει αρχή. Το μυστήριο δε
ν έχει τέλος. Το τραγικό δεν είναι στο τέλος — ε
ίναι στο παρόν.
