Το πλοίο ξεκινάει από τη Σμύρνη το 1922, κατακλυ
σμένο από την πρώτη σειρά των πυρκαγιών, και φτά
νει στην Αθήνα με δύο χιλιάδες μετανάστες. Ένας
καμινάδας από την Προσκυρία, η Λαϊκή Γραμματεία
των Οικογενειών, εξαγοράζει τα σκαριά των μετανα
στών — τα λουράκια, τα κλειδιά, τα χαρτιά — και
τα ταξινομεί σε καταστήματα που άρχισαν να λειτο
υργούν με τη νέα ταξική διάταξη: η κατοχή του εγ
γράφου είναι πιστοποιητικό για την ένταξη.
Στην Καλαμάτα, η Ελένη, μια γριά από την οικογέν
εια των Βασιλείου, ζει με το βιβλίο της έκτασης
του προγόνου της, το οποίο καταγράφει την επιβολ
ή του πολιτικού της ορίου: «Όσοι έχουν εγγραφή σ
το Μαύρο Βιβλίο δεν είναι υποχρεωμένοι να έχουν
ίδια συνομιλία με τον ήχο της εθνικής εξουσίας».
Αυτό το βιβλίο, που είναι καταχωρημένο σε μια ε
ιδική ζώνη που δεν υπάρχει σε κανένα χάρτη, δεν
περιλαμβάνει τα ονόματα — μόνο τα αριθμά των προ
δοσιών.
Εννέα χρόνια μετά, η Ελένη ανακαλύπτει ότι ο γιο
ς της, ο Κώστας, είναι ο τελευταίος στον κατάλογ
ο. Το σύστημα δεν την αφήνει να τον επισκεφθεί —
τα ραντεβού στα επίσημα καταστήματα είναι μόνο
για άντρες, και οι γυναίκες πρέπει να υποβάλλουν
αίτηση μέσω μιας διαδικτυακής πύλης που είναι α
ποκλεισμένη για τον λαό. Η Ελένη γράφει στο βιβλ
ίο: «Αν η μητέρα δεν μπορεί να πάει, η θυγατέρα
θα πάει στο μέρος της.»
Το 1934, η Ντένια, κόρη του Κώστα, ανακαλύπτει τ
ο βιβλίο στο προσωρινό σπίτι της στη Θεσσαλονίκη
. Το καταγραφόμενο όνομα της μητέρας της είναι σ
βησμένο, αλλά το αριθμός της προδοσίας — 147 — ε
ίναι ακόμα εμφανές. Η Ντένια εντοπίζει τον αριθμ
ό σε ένα καταστήμα με μετανάστες στην Αλεξανδρού
πολη. Εκεί, τα εγγράφα των γυναικών αποκαλύπτουν
την αλήθεια: η Ελένη δεν είχε προδοθεί — είχε α
ποκαλύψει την αλήθεια για την εκκρεμούσα συμμαχί
α με την Τουρκία. Η δικαιοσύνη είχε ανακυκλωθεί
στο Μαύρο Βιβλίο, και η ίδια η προδοσία ήταν η α
πόφαση της Κρατικής Προστασίας.
Η Ντένια συγκεντρώνει τα εγγράφα. Το πρώτο άτομο
που εισέρχεται στο διαδίκτυο για να τα ανακαλύψ
ει είναι ένας αστυνομικός. Οι επικοινωνίες του α
ποκλείονται ως «ενδεχόμενη απειλή στην εθνική στ
αθερότητα». Η Ντένια καταφεύγει στην ελεύθερη σε
λίδα του Μαύρου Βιβλίου — μια περιοχή όπου οι γυ
ναίκες εκπροσωπούνται μόνο με αριθμούς, αλλά όπο
υ η πρόσβαση είναι απαραβίαστη για τις πληροφορί
ες.
Το 1936, το Μαύρο Βιβλίο κλείνει τις συνδέσεις.
Οι γυναίκες που έχουν προσπελάσει τη σελίδα δεν
μπορούν να ξανακοινωθούν. Η Ντένια το ανακαλύπτε
ι από το περιεχόμενο ενός ελαχίστου φακέλου που
φτάνει στο πόρτα της στην Κορίνθο. Στο έγγραφο:
«Η Ελένη έγραψε την αλήθεια. Η Ντένια την ξεκίνη
σε. Τώρα η ζώνη των γυναικών δεν μπορεί να γίνει
πλέον αντικείμενο ελέγχου. Αλλά η επικοινωνία ε
ίναι απαγορευμένη. Είναι πλέον η εποχή του φαντά
σματος.»
Το 1938, στο αρχείο της Κορίνθου, το πρώτο χαρτί
που εμφανίζεται με το όνομα «Γυναικείο» είναι η
υπογραφή της Ντένιας. Το σύστημα δεν το αναγνωρ
ίζει — το περιεχόμενο είναι απαγορευμένο για όλε
ς τις αρχειοθήκες. Το μόνο που μένει είναι ένα μ
αύρο αριθμό 147 στο πίσω μέρος ενός αδειανού παν
ίκου.
Η Ελλάδα προστατεύει το φαντάσμα. Και το φαντάσμ
α είναι η οικογένεια.
