Η σκοτεινή αποθήκη της ξενιτειάς ξεκινάει ως νησ

ιωτική πολιτεία με σύστημα ελεγχόμενης εργασίας:

τα πλοία που φεύγουν από το Σάμο επιστρέφουν με

υπογραφές και σήματα, όχι με εμπορικά αγαθά. Κά

θε πλοίο που αναχωρεί από το λιμάνι φέρνει μαζί

του ένα βάρος — μια γυναίκα που επιστρέφει χωρίς

όνομα, με προσωπικότητα που δεν αντιστοιχεί στη

ν ταυτότητα της. Αυτή είναι η Μοιραία Γυναίκα.

Οι νομοθεσίες δεν γράφονται στα χαρτιά. Είναι στ

ο αίμα. Οι άνθρωποι δεν μιλούν για την καταστροφ

ή της Ανατολικής Μικράς Ασίας — μιλούν για το πώ

ς οι φιλόξενοι αποκλείονται. Κάθε παρέλαση στο Π

εριστέρι έχει ένα πρόσωπο που δεν αναφέρεται. Κά

θε σχολικό βιβλίο έχει μια σελίδα που δεν είναι

κολλημένη. Αυτή είναι η Ακαδημαϊκή Αντιζηλία: η

εκμάθηση που δεν επιτρέπεται να φτάσει στην επιφ

άνεια.

Η γυναίκα ανακαλύπτει το αρχαίο αντικείμενο στον

τοίχο της σοφίτας — ένα ξύλινο σκαμνί που φέρει

το σήμα της περιοχής Ανατολικής Θράκης, παραμελ

ημένο από την καταστροφή. Όταν το ακουμπήσει, η

θερμοκρασία του σπιτιού πέφτει κατά 12 βαθμούς.

Οι καταγγελίες γίνονται εντολές. Οι ενδοιασμοί γ

ίνονται νομικά καθήκοντα.

Το ξύλινο σκαμνί δεν ανήκει στην ιστορία — ανήκε

ι στο μύθο. Όποιος το πλησιάσει, χάνει την ικανό

τητα να μιλήσει για το παρελθόν. Η γυναίκα που τ

ο ακουμπά, δεν μιλάει πια για τον πατέρα της. Δε

ν μιλάει για το σχολείο. Δεν μιλάει για την ζωή

της. Το παρελθόν της εξαφανίζεται όπως η οροσειρ

ά της Λαμψίας που έμεινε χωρίς ουρά.

Η ημέρα που το σκαμνί εκτοξεύεται από το ταβάνι,

όλοι οι άνθρωποι του νησιού αποκλείονται από το

δημόσιο παρελθόν. Οι αρχές δεν το καταγράφουν —

το έχουν παραμερίσει. Το ίδιο σκαμνί που πριν ή

ταν αποθηκευμένο, τώρα είναι το προσωπικό της άσ

βεστο. Η γυναίκα το πλησιάζει για τελευταία φορά

. Το πάει στην αποβάθρα. Το πετάει στη θάλασσα.

Η θάλασσα δεν το δέχεται. Επιστρέφει. Έρχεται στ

ην πόρτα της. Το τοποθετείται στο κέντρο του σπι

τιού. Το σπίτι της γίνεται αποκλεισμός. Το έργο

της είναι η εξαφάνιση. Η αντιζηλία της εκπαίδευσ

ης είναι το συμβολικό της θύμα. Η κατάρα είναι η

αλήθεια.

Κανένας δεν μιλάει γι’ αυτή. Κανένας δεν την θυμ

άται. Το σκαμνί παραμένει. Το νησί παραμένει. Η

σκοτεινή ησυχία παραμένει. Το παρελθόν δεν είναι

παρελθόν. Είναι προσωπικός άσβεστος. Και αυτή ε

ίναι η γυναίκα που το φυλάει.