Το 1925, η Λάρισα στο Βορρά της Ελλάδας λέγεται
«Αντίσταση», αλλά τα πρώτα χρόνια της Μεσοπόλεμο
υ άλλαξαν τον τρόπο που το κράτος αντιλαμβάνεται
την εθνική ταυτότητα: οι μικρασιατικοί πρόσφυγε
ς ζουν σε ξενώνες με περιορισμένα δικαιώματα, κα
ι η κυβέρνηση εκτιμά τον πολίτη από το χρονολόγι
ο της προέλευσής του.
Ο Φοιτητής Ακτιβιστής προστίθεται στην επιτροπή
του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, μόλις αποφασίζει να
διερευνήσει την παρανομία στην εξαγωγή αγροτικώ
ν εδαφών στην Ανατολική Μακεδονία — εκεί που η ε
θνική συνταγή της έκτασης συγκρούεται με την απα
ράδεκτη κατακλυσμική αποδοχή των εδαφών από την
κρατική επιτροπή. Η επιστολή του προς τον Υπουργ
ό δεν φτάνει. Ένας αντικαθεστώς επισκέπτεται το
σπίτι του, τον απειλεί με αποβολή και τον παρακα
λεί να πει κάτι που δεν θα ξαναβρεί.
Στην αίθουσα του πανεπιστημίου, η ίδια μέρα, ένα
ς καταγεγραμμένος πρόσφυγας από Σμύρνη εκθέτει έ
ναν πίνακα με το όνομα του γιου του που αγνοείτα
ι από την κυβέρνηση. Ο Φοιτητής Ακτιβιστής παρατ
ηρεί τη γυναίκα που στέκεται δίπλα του — κοιτάζε
ι τον πίνακα με μάτια που δεν έχουν σκέψεις, μόν
ο σιωπή. Μια εβδομάδα μετά, αυτή τη φορά στην απ
οθήκη του πανεπιστημίου, τον πλησιάζει και του δ
ίνει ένα φάκελο. Στον φάκελο: ένα τοπογραφικό σχ
έδιο με εδάφη που δεν υπήρχαν στην επίσημη λίστα
. Η επισήμανση στον χάρτη αναφέρει το όνομα της
μητέρας της.
Η κυβέρνηση ανακοινώνει την αναστολή της διακοιν
ωνίας με τις επιστημονικές εταιρείες. Οι φοιτητέ
ς αναγκάζονται να αναφέρουν την προέλευσή τους σ
ε κάθε επίσημη συνάντηση. Ο Φοιτητής Ακτιβιστής
δεν προσφέρει το προσωπικό του δελτίο. Το κράτος
το ανακαλύπτει. Είναι πρόσφυγας. Εκτός από την
έκθεση, τον εξορίζουν σε εργαστήριο προσαρμογής
στο Λακεδαίμωνα.
Η γυναίκα από την Ανατολική Μακεδονία έρχεται στ
ον χώρο της εξορίας. Δεν μιλάει. Απλώς τον κοιτά
ζει. Μετά από τρεις νύχτες, η επιτροπή της εργασ
τηρίου ανακοινώνει ότι το τοπογραφικό σχέδιο ήτα
ν ψεύτικο — το είχε δημιουργήσει ένας αποδιοργαν
ισμένος προϊστάμενος. Ο Φοιτητής Ακτιβιστής το α
ποδέχεται. Ανοίγει το σχέδιο στο κέντρο της αίθο
υσας. Το τραβάει. Το διαβάζει. Και μετά, χωρίς ν
α μιλήσει, το βάζει στην τσέπη της γυναίκας.
Την επομένη, το σχέδιο φαίνεται στην τοπική εφημ
ερίδα. Το περιεχόμενο είναι πλήρες. Τα ονόματα,
τα εδάφη, οι εγγραφές. Η επιστολή της γυναίκας ε
ίναι έγγραφο που έχει εξαφανιστεί. Η κυβέρνηση κ
λείνει την εφημερίδα. Ο Φοιτητής Ακτιβιστής εξαφ
ανίζεται. Η γυναίκα δεν ξαναεμφανίζεται.
Κάτω από την άμμο της αίθουσας, η τσέπη της γυνα
ίκας ανοίγει. Το σχέδιο βρίσκεται μέσα. Και στο
πίσω μέρος, ένα σημείωμα: «Δεν είμαστε άλλοι. Εί
μαστε μαζί.»
