Η απομόνωση του Μύκου έχει μετατρέψει τον Τιμολέ
οντα σε σκιά του χρόνου — καθεμία του κινήσεις γ
ραμμένη στον παρατηρητήρα της ημέρας, χωρίς λόγο
, χωρίς φωνή. Το καθεστώς της ζωής του είναι ανα
λλοίωτο: ο πλούσιος διακομιστής έρχεται κάθε άνο
ιξη, οι σκανδαλισμένοι αποκαλύψεις της Μικρασιατ
ικής Καταστροφής έχουν μετατραπεί σε ξεχασμένη σ
ελίδα στην ιστορία του κράτους. Το θερμόμετρο τη
ς ψυχής του μετράει την απόσταση από τον κόσμο —
όχι σε χιλιόμετρα, αλλά σε θρησκευτικά αμφιβολί
ες που δεν μπορούν να αναφέρονται.
Μια ανεμοκαταστροφή ρίχνει το σκάφος του στον πε
λάγιο ρυτμό. Μέσα στα υπολείμματα, βρίσκει ένα μ
ικρό κιβώτιο από σιδεροπλαστικό, το οποίο ξεκινά
ει την ημέρα της Αποκαλύψεως — ένας χάρτης με αν
αγραφή σε έλληνικο περιφερειακό διάλεκτο, με το
όνομα "Ανδρικό" στον κόφτη, και μια φω
τογραφία α
γορασμένης οικογένειας από Σμύρνη, όλη την κορυφ
ή του Χαμένου Πατριδιού. Το κιβώτιο είναι κλειδω
μένο με πρόσθετο κλειδί που δεν υπάρχει στον κόσ
μο του. Η ανακάλυψη δεν είναι απλή ευκαιρία: είν
αι μια πρόκληση στην ιστορική αποσιωπή.
Η εκκλησία του νησιού αναγγέλλει ότι η συλλογή π
ροσώπων από την Ανατολική Μικράσια είναι «πολιτι
κός σκοπός» και δεν μπορεί να τεκμηριωθεί. Το πα
ραδοσιακό θρησκευτικό σύστημα της Εκκλησίας έχει
αποδεχτεί την απομάκρυνση της αλήθειας ως «συμφ
έρον της ενότητας». Ο Τιμολέοντας αποφασίζει να
καταστρέψει την ανεργία του και να ανακαλύψει το
ν πραγματικό σκοπό του κιβωτίου — αλλά η πρόσβασ
η στο περιεχόμενο απαιτεί να προστεθεί ένας νέος
κλειδαρισμός, που δεν μπορεί να αποκαλυφθεί με
όποιον τρόπο. Αντ' αυτού, οι προσωρινές μεθόδοι
αποκαλύπτουν ότι το κιβώτιο περιέχει μια απογραφ
ή από το 1923, όπου η οικογένεια αναγράφεται ως
«Εκκλησιαστική Ομάδα Αναζήτησης», και το όνομα τ
ου Ανδρικού είναι σημειωμένο σε πρωτόκολλο με πο
λιτική εγγραφή.
Η εκδήλωση αυτή δεν μπορεί να μεταδοθεί με στόμα
. Η πρόσβαση σε αυτό το περιεχόμενο είναι απαγορ
ευμένη από την Εκκλησία — μια εσωτερική απαγόρευ
ση που δεν γράφεται, αλλά είναι μέρος του συστήμ
ατος. Το σύστημα δεν είναι γραπτό, αλλά επιβάλλε
ται σε κάθε εκκλησιαστικό κέντρο μέσω προσωπικών
εκκλησιαστικών ομάδων. Ο Τιμολέοντας το καταλαβ
αίνει τη νύχτα που ανακαλύπτει την προσωρινή χρή
ση ενός παλαιού συστήματος μεταφοράς, το οποίο σ
υνδέεται με την ίδια απογραφή. Είναι ένας ακατάσ
χετος πληθυσμός από άτομα που αναζητούν την απομ
νημόνευση.
Το αποτέλεσμα δεν είναι αποκάλυψη για την κοινων
ία. Ο Τιμολέοντας δεν ανακοινώνει τίποτα. Αντίθε
τα, το κιβώτιο καταστρέφεται στην απομόνωση του
νησιού. Το τελευταίο του πάθος είναι να βάλει το
καθαρό χαρτί με το όνομα «Ανδρικό» στον προσωπι
κό του φάκελο και να το αποθηκεύσει στον κορμό τ
ου μοναχικού του ψαριού. Το πλοίο του περνάει τη
νύχτα στον ανοιχτό πελάγιο. Το φως του παραλιακ
ού σπιτιού σβήνει για πάντα.
Στο πλαίσιο της ιστορίας, η αποκάλυψη είναι απαρ
αίτητη. Αλλά η αποκάλυψη δεν γίνεται στον κόσμο.
Γίνεται μόνο στην ψυχή ενός ανθρώπου που ζει στ
ο όριο της απομόνωσης. Το άδωμα του Μεσοπόλεμου
δεν είναι μόνο ιστορία. Είναι μια καθημερινή επι
βίωση — μια αποκλεισμένη σκοπιά που δεν θέλει να
περιγραφεί.
Και η θρησκευτική αμφιβολία δεν είναι ένα θέμα.
Είναι μια πραγματικότητα. Η άρνηση της αλήθειας
είναι μια κατασκευή. Η προσπάθεια να την αποκαλύ
ψεις είναι η μοναδική ελευθερία. Αλλά η ελευθερί
α αυτή δεν είναι για την κοινωνία. Είναι για τον
εαυτό.
Και ο Τιμολέοντας, στο τέλος, δεν ξεκινάει τον δ
ρόμο. Απλώς ακολουθεί το φως της απομόνωσης — το
φως που δεν μπορεί να αναγνωριστεί, αλλά υπάρχε
ι.
