Η πρώτη σελίδα της γυναικείας συγκομιδής παραδίδ
εται στον καθρέφτη της διαμέρισης: σκορπισμένες
φωτογραφίες από το Μικρά Ασία, μια καλοξυλιά που
δεν ξέρει πού θα πάει, και μια σημείωση σε γραμ
ματόσημο – «Όλα για την Ελλάδα, όλα για τον οίκο
». Η αναβολή της διακήρυξης στον Νομαρχιακό Κανο
νισμό έχει ήδη αλλάξει τον τρόπο που η κοινωνία
αντιλαμβάνεται την αλήθεια: πλέον, κάθε κείμενο
που αναφέρεται σε μεταπολίτευση, ή σε απαγορευμέ
νη ιστορία, διακρίνεται από το σύστημα ανίχνευση
ς των παραμερισμένων εκφράσεων.
Ο διεφθαρμένος πολιτικός φέρνει την επίσημη άδει
α για την εκδήλωση στο Φεστιβάλ του Λιμανιού – μ
ια ζωντανή επιστολή από την Άγρα Τηλέμαχου, της
οποίας η οικογένεια εξαφανίστηκε το 1922. Οι καν
όνες λένε ότι η συγκομιδή δεν μπορεί να περάσει
την επιβολή του Κανονισμού Αποκάλυψης – παραμενε
ι σε κατάσταση αναστολής, ως «απειλή στην εθνική
μνήμη». Ωστόσο, η συγκομιδή έχει ήδη ανοιχτεί –
και μέσα της, ένας φάκελος με τον περιστεριό τη
ς Μικρασίας, που συγκεντρώνει την απογραφή των ε
ξωθημένων.
Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, ο πολιτικός προσ
παθεί να εκμηδενίσει τη συγκομιδή με ένα αντικαν
ονισμό: «Δεν είναι επίσημη ιστορία, είναι παραμυ
θική σκέψη». Το σύστημα ανίχνευσης δεν αντιδρά –
αλλά η κοινωνία νιώθει το σοκ. Ένας ηλικιωμένος
από το νησί, με φαντάρα στο πόδι, σηκώνεται και
το φέρνει στο κεντρικό τραπέζι: «Αυτό το περιστ
έρι ήταν το πρώτο που μίλησε στο σπίτι μας, όταν
ήρθαμε από το Αγκυρα».
Η αποκάλυψη γίνεται ανοιχτή. Η συγκομιδή, που εί
χε αποκλειστεί, εκδίδεται σε περιοδικό – το πρώτ
ο από το 1974 που αναφέρει την αποχώρηση της Μικ
ρασίας χωρίς αμφιβολία. Ο πολιτικός αποκλείεται
από την επιτροπή. Η κοινωνική άνοδος του οικογεν
ειακού στερεού της συγκομιδής αναγνωρίζεται στην
πολιτική ζώνη: μια οικογένεια από το Βορρά του
Μακεδονικού προσκρούει στην απόκρυψη, και τώρα η
τελευταία προσκλήσιμη σημείωση της συγκομιδής γ
ίνεται έγγραφο που αναφέρεται στο επιστημονικό π
ρόγραμμα.
Το χιουμοριστικό έχει φτάσει στο πλεούμενο: η συ
γκομιδή, η οποία πριν από ένα χρόνο ήταν άκατα τ
οποθετήσιμη, τώρα κυκλοφορεί σε ένα περιοδικό πο
υ εκδίδεται σε κάθε σχολείο της Αττικής. Το μυστ
ήριο δεν είναι πια στο κείμενο – είναι στην κοιν
ωνία. Και στο πίσω μέρος της σελίδας, μια απλή σ
ημείωση: «Έχουμε ξεχάσει το περιστέρι, αλλά δεν
ξεχνάμε το τραγούδι».
