Ο καμβάς του ζωγράφου άρχισε να μαζεύει σκόνη στ
ην αποθήκη του Βόλου, ενώ ο κόσμος γύρω του είχε
αρχίσει να λιώνει στην ελληνική παραλία. Το 197
4, μετά την Κατάρρευση της Δικτατορίας, η ανακαλ
ύπτεται μια συλλογή φωτογραφιών από το 1922 — όλ
ες με σημάδια ανακατωμένου χρώματος και κόκκινα
κατακεκομμένα υπογραφήματα. Ο ζωγράφος δεν είχε
το δικαίωμα να αποκαλύψει τίποτα — ήταν μόνος με
το παλιό του μονόγραμμα: «Δεν γράφω για τον ίδι
ο μου τον εαυτό».
Η ανακάλυψη του φακέλου έκανε την ΜεταΑποκάλυψη
να φανεί πιο παρατεταμένη: όλα τα συστήματα της
Ελλάδας είχαν μεταμορφωθεί σε αποτυχία — οι αρχέ
ς είχαν πάψει να είναι κοινές, οι έννοιες της αλ
ήθειας έγιναν συμβολικές, και η ζωγραφική είχε α
νακαλυφθεί ως η μοναδική γλώσσα που μπορούσε να
μεταδώσει την πραγματικότητα. Ο ζωγράφος άρχισε
να φτιάχνει την εικόνα του θανάτου της Σμύρνης,
με χρώματα που προέρχονταν από τον αυτοσκοπό του
ξερού χώματος της Κρήτης. Κάθε πλάσμα στον καμβ
ά του έφερνε μαζί του ένα όνομα.
Κάποια βράδι, ο σεισμός έφερε τον προσκεφαλισμό
του προδότη. Ένας άνθρωπος που δεν έβγαζε τα πόδ
ια του από το τέμπλο του Ναού της Αγίας Ελένης σ
την Καβάλα ξεκίνησε να στέλνει φωτογραφίες στον
ζωγράφο — με πρόσωπα που είχαν εκφράσει τον φόβο
στα χρώματα της έκπληξης. Η πρώτη φωτογραφία ήτ
αν από το 1923, με τον ίδιο τον ζωγράφο, να στέκ
εται δίπλα σε έναν αξιωματικό της ΕΛΑΣ. Το πρόσω
πο του ζωγράφου είχε παραμείνει εντελώς άγνωστο.
Η ΜεταΑποκάλυψη είχε αλλάξει την ανθρώπινη ψυχή:
η αλήθεια δεν μπορούσε να γραφτεί, αλλά μόνο να
ζωγραφιστεί. Ο ζωγράφος έκανε το τελευταίο σχέδ
ιο — την εικόνα του ξεκαθαρισμού. Στο κέντρο, έν
ας άνθρωπος με πλασμένο στο πρόσωπο το πρόσωπο τ
ου ίδιου. Στο πλάι, τα πάντα καταστρέφονταν από
το χρώμα του υπερβολικού φωτός.
Μετά το θάνατο του ζωγράφου, η εικόνα έμεινε ανα
γνωρίσιμη στην αποθήκη του Βόλου, στο καταστροφι
κό παράδεισο των αγκαλιών. Το μοναδικό που ξέρει
η Ελλάδα τώρα: ότι το πολιτικό θρίλερ δεν περιο
ρίζεται στα κείμενα — περιορίζεται στο χρώμα που
μένει στα χέρια.
