Η πόλη του Πειραιά έχει αλλάξει: μετά τη ΜεταΑπο
κάλυψη, το οπτικό πεδίο της τηλεόρασης έγινε καθ
ημερινό σύστημα διαμόρφωσης πραγματικότητας. Οι
ανθρώπινες εικόνες που βλέπουν οι άνθρωποι στα ο
θόνες τους δεν είναι απλά ζωγραφικά — είναι προσ
ωρινές ιδέες για το «ποιος είσαι». Η εικόνα αλλά
ζει κάθε 12 ώρες, και η ανθρώπινη αναγνώριση εξα
ρτάται από το ποιο πρόσωπο εμφανίζεται στην τηλε
όραση της στιγμής. Οι άνθρωποι που δεν προβάλλον
ται σε προγράμματα εξαφανίζονται κοινωνικά — χωρ
ίς όνομα, χωρίς συνομιλία, χωρίς θέση στο δρόμο.
Η Σταρ της Τηλεόρασης, Ελένη Μαρκοπούλου, αποκαλ
ύπτει ότι η ταυτότητα της είναι εκχωρημένη από τ
ον προηγούμενο κύκλο. Μια προβολή της με το πρόσ
ωπο της μητέρας της — μιας προσφυγικής από τη Μι
κρά Ασία — την εκδιώκει από την εντολή της εταιρ
είας. Το πρόσωπο της έχει λογική απόκληση: οι κα
νόνες λένε ότι η αναγνώριση δεν μπορεί να υπερβα
ίνει την αρχή της τηλεόρασης. Αλλά εκείνη ανακαλ
ύπτει ότι το πρόσωπο της μητέρας είναι ο πρώτος
εκ των επτακόσιων προσώπων που αναγνωρίστηκαν σε
αυτή την εποχή. Η εταιρεία δεν το επιβεβαιώνει,
αλλά το πρόσωπο της μητέρας φαίνεται σε πάνω απ
ό δέκα τηλεοράσεις της πόλης — με εκατοντάδες εκ
κλησίες, στον προσκήνιο της ξενιτιάς.
Στην έκταση του Νοσοκομείου Βενιζέλου, η Ελένη σ
υναντά τον Μιχάλη, έναν τεχνικό που έχει καταργή
σει το πρόγραμμα ανανέωσης στο σύστημα. Έχει μάθ
ει ότι η αλλαγή προσώπου δεν είναι τυχαία: είναι
ένα σύστημα ελέγχου. Οι πολιτικοί θέλουν να καθ
αρίσουν το κοινό πρόσωπο της πόλης. Αλλά οι εκλο
γές είναι στο τέλος της εβδομάδας, και η εταιρεί
α δεν μπορεί να παραμείνει στο πρόγραμμα χωρίς τ
ην αναγνώριση. Αν δεν παρουσιαστεί σε τηλεόραση,
η Ελένη θα εξαφανιστεί.
Τη νύχτα της εκλογής, το σύστημα καταρρέει. Η Ελ
ένη εμφανίζεται στην οθόνη του Λαϊκού Θεάτρου —
ως η μητέρα της, με το πρόσωπο της μικρασιατικής
φυγής. Η αναγνώριση της πόλης είναι αναπόφευκτη
: η μητέρα της είχε φύγει από Μιλήτο το 1922, κα
ι το πρόσωπο της είναι η πρώτη εικόνα που εμφανί
στηκε στο δίκτυο της ΜεταΑποκάλυψης. Η εταιρεία
αποκλείει το σήμα, αλλά το δίκτυο έχει ήδη καταγ
ραφεί. Η Ελένη παραμένει. Το πρόσωπο της μητέρας
δεν αλλάζει. Είναι η τελευταία εικόνα της νύχτα
ς.
Την επομένη, τα πρόσωπα των άλλων εξαφανίζονται.
Το σύστημα εκτονώνεται. Η Ελένη δεν είναι πλέον
σταρ. Είναι μία από τις πρώτες της νέας εποχής.
Καθίσταται στην αίθουσα της εκλογής, με το πρόσ
ωπο της μητέρας, και συντάσσει το πρόγραμμα της
δημοκρατίας. Το πρόσωπο δεν είναι το δικό της. Τ
ο πρόσωπο είναι το θύμα. Και η θυσία της ήταν η
αρχή.
