Το νησί Λακκοβούνι, άκρη στο Αιγαίο, έχει αποκλε
ιστεί από την ανάμνηση: οι άνθρωποι του λένε "μα
κριά" στον εαυτό τους, αλλά η γη του μαζί με την
εξωτερική του ακτή φέρει ακόμα το βάρος της ανα
κατατάξεως. Το 1922, το ΜεταΑποκάλυψη έχει μετατ
ρέψει την επικράτεια σε ένα πεδίο αναμνήσεων που
δεν μπορεί να πεθάνει — όλα τα σπίτια είναι παρ
αμενούσες συντελείες της αναμετανάστευσης, τα ον
όματα των οικογενειών δεν συμπίπτουν με τα πατρι
κά περιοχικά προφίλ. Η αρχαία ξενοδοχειακή κατασ
κευή στον βορειοανατολικό λόφο, ένα σκανδαλισμέν
ο καταφύγιο για πολέμια της Δικτατορίας, έχει απ
οκλειστεί από την ιστορία — μέχρι που η Ανυπότακ
τη Κόρη της οικογένειας Φραντζή, με τα χέρια ακό
μα με το ρούχο του εργαστηρίου της, αρχίζει να α
ποσυντίθεται το κεφαλαίο της εισόδου.
Η διακοπή του ρεύματος το καλοκαίρι του '87 δεν
είναι απλή πρόβλημα τεχνικής — είναι η πρώτη συν
έπεια της ανακάλυψης. Ο τάφος που βρήκε με το σκ
άφος από το σπίτι του παππού, από μία απαγορευμέ
νη περιοχή της ξηράς, δεν είναι προϊόν της ανθρώ
πινης επιβίωσης — είναι προϊόν της αναμνήσεως. Ο
ι ιστορίες του Χαμένου Ελληνισμού δεν είναι απλέ
ς μεταφορές στο περιθώριο των σελίδων των βιβλίω
ν· είναι πραγματικότητα που είναι ακόμα ζωντανή
στην ακτή. Οι θεσμοί του νησιού είναι πλέον αστα
θείς: οι ιερείς δεν μπορούν να χαράξουν την αγία
πομπή, οι κοινότητες διαλύονται στο συνεχές θόρ
υβο της αναφοράς, και η κυβέρνηση έχει αποσύρει
την προστασία του προσωπικού.
Η Ανυπότακτη Κόρη δεν παραδίδει την καταγραφή. Α
ντίθετα, η μοναδική σημείωση που κρατάει στο πορ
τοφόλι της — ένα αγκίστρι του ΜεταΑποκάλυψη, ένα
σημάδι που ήταν απαγορευμένο να φέρει — ενεργοπ
οιείται στο σημείο της ανακάλυψης. Ο τάφος δεν α
ποκαλύπτει μόνο τον άντρα που πέθανε στη Μικρά Α
σία, αλλά την ακριβή ημέρα της αναμετανάστευσης,
και την εκλογή της οικογένειας να μην τον θυμηθ
ούν ποτέ. Το γεγονός εκδηλώνεται με την έναρξη τ
ης προσευχής σε όλα τα σπίτια της ακτής — η πρώτ
η φορά από το 1940 που οι άνθρωποι επικοινωνούν
με το παρελθόν με συνειδητή διαμορφωτική πρόθεση
.
Η άδεια ακτή μετατρέπεται σε σημείο αναμνήσεως.
Τα καταστήματα δεν προσφέρουν πλέον προϊόντα, αλ
λά ανακαλύψεις: μία γυναίκα με το πρόσωπο καπνισ
μένο από τον αέρα του 1922 περνάει τον δρόμο και
κοιτάζει τον ουρανό. Η Γυναικείο δεν είναι πλέο
ν μία ομάδα — είναι η πρώτη φορά που η κοινωνική
δομή αλλάζει εξαιτίας της αλήθειας. Το νησί δεν
θα γυρίσει ποτέ στο παλιό του ησυχία. Το Σκοτει
νό Παρελθόν έχει βγει στο φως — και η αγωνία είν
αι η νέα ελεύθερη συνειδητή.
