Η αγκαλιά του ποταμού στο λαϊκό σπίτι του Καστρο
ύ ξεκινά από το σχήμα του αρχαίου θεάτρου που βρ
ίσκεται κάτω από το ποτάμι. Οι πέτρες δεν έχουν
ακουμπήσει από το 1922· ο ποταμός έχει συνεχιστε
ί να κατασκευάζει τη γη, και οι κατοίκοι γνωρίζο
υν ότι αν ακουστεί η φωνή του παλιού αρχαίου θεά
τρου, η γη θα κρατήσει την ανάσα της.
Ο ξενιτεμένος επαναπατριστής, επιστρέφοντας από
την Αμερική, βρίσκει την πόλη αλλαγμένη – οι δρό
μοι είναι άδειοι, τα παραθυράκια έχουν μετατραπε
ί σε σκοτεινά μάτια. Οι κατοίκοι αποφεύγουν να μ
ιλήσουν για τον ποταμό. Μόνο τα παιδιά ξέρουν ότ
ι αν ξεκινήσεις τον τρίτο ρυθμό του καλαμαριού σ
τον ποταμό, θα ακούσεις τον φωνητή του Θεού.
Κατά τη διάρκεια της αποκάλυψης του πολιτικού σκ
ανδάλου – το συνταγματικό σχέδιο για την αποκατά
σταση του ποταμού στο άνοιγμα της εθνικής μνήμης
– ο ξενιτεμένος βρίσκει το πρώτο αρχαίο χαρτί μ
ε το σήμα της Διπλής Ζωής. Γραμμένο με μολύβι σε
πέτρα που κρατούσε η θάλασσα, περιέχει το όνομα
της μητέρας του, που εξαφανίστηκε στο Καστρό το
1922.
Η ανακάλυψη του χαρτιού δεν έχει ιδιαίτερη σημασ
ία στο πολιτικό θρίλερ, αλλά συντρίβει την πεποί
θηση ότι η μνήμη είναι μόνο στο γραφείο. Οι άνθρ
ωποι του ποταμού, που παραμένουν κρυφοί, αρχίζου
ν να μιλούν στο ξενιτεμένο. Η γυναικεία συλλογή
στον ποταμό – η μόνη που είναι ακόμη ενεργή – εί
ναι η μοναδική που γνωρίζει την τεχνική της «επα
ναφοράς»: το να ψελλίζεις το όνομα στο νερό και
να περιμένεις το ξενιτεμένο να ακούσει.
Το πολιτικό σκάνδαλο καταρρίπτει την εξουσία του
πολιτικού ομίλου. Οι κάτοικοι ανακαλύπτουν ότι
ο ποταμός δεν είναι η συμβολική ζωή, αλλά η πραγ
ματική. Όταν η απόφαση του δημοσίου για την αποκ
άλυψη της αρχαίας γραφής εκδόθηκε, η γυναικεία σ
υλλογή προσέλαβε τον ξενιτεμένο στην πρώτη γενιά
των οργανισμών που δεν ανήκουν στην επιφάνεια.
Το ποτάμι ξεκινά να μιλάει στον άνθρωπο. Ο ξενιτ
εμένος ακούει τη φωνή της μητέρας του στην κρατο
ύμενη πέτρα. Καθώς το νερό ανακαλύπτει το πρώτο
αρχαίο πρόσωπο, οι δρόμοι της πόλης γεμίζουν με
καπνό, και η αλήθεια ξεκινά να πλημμυρίζει την κ
αθημερινότητα. Η Διπλή Ζωή δεν είναι μεταφορική.
Είναι πραγματική. Και η πόλη τώρα γνωρίζει τον
ήχο της αληθινής της ύπαρξης.
